brazilie General
Brasilien (offiziell: República Federativa tun Brasil, federative Republik im zuid-Amerika), 8.511.965. KM2, mit 160 Millionen inw. (inw 19. durch KM2); Kapital: Brasília. Mit Ausnahme von Chile und von Ecuador es Ränder zu allen Ländern von zuid-Amerika und, mit einer Küstelänge von 7920 Kilometern, im Osten zum Atlantik. Das Land hat keine Gegenden außerhalb des kontinentalen Bereichs, abgesehen von einigen onbetekenende Inseln im Atlantik und einigen Küsteinseln. Währung ist das reale, unterteilt in 100 Centavos. Nationaler Feiertag ist September 7, Onafhankelijkheidsdag.terugFysische geografie Landschaft Brasilien kann in die folgenden natürlichen Landschaften geteilt werden: 1. Der Amazonas Bereich, von dem b (ca. 3 Millionen KM2) nach Brasilien gehören. Es ist sehr alt, flach, komvormig verbogener Bereich. 2. Das hoogland von Guyana (stark als 3000 m), von denen die südlichen Steigungen (Sa. Tapirapecó, Sa. Pacaraima, Sa. Acaraí) nach Brasilien gehören. 3. Das Einfassung Land von Brasilien (m. 400-1000 hoch) umfaßt den Bereich am Süden der Amazonas Ebene und des b der Oberfläche von Brasilien und kann in geteilt werden: a. die Hochebene von Mato Grosso im Westen, plateaulandschap; und b. das hoogland trennte sich von Midden-Brazilië, an östlich dieser Hochebene und von ihm durch eine Strecke zuidwest noordoost gehende Einfassung Ketten. Es ist ein stark hügeliger Bereich. 4. Zuidoost-Brazilië, das von einer Enge, niedriger Küstebereich, eine tretende Landschaft besteht, die zur atlantischen Seite mit einem scharfen Rand demoliert, und ein hoogland afhellend zum Westen (Itatíaia, 2712 m).Das Gebergteontwikkeling sind im Zustand das Minas stärkstes Gerais. Die Küsten sind geleed ein kleines; nur das umfangreiche Amazonas Dreieck bildet eine beträchtliche Unterbrechung. Im extremen Süden wird die Küste durch große Küstelagunen gekennzeichnet (Lagoa DOS Patos, Lagoa Mirim). Am Norden von diesem, nach Rio gehört das Janeiro, das kustgebergte (Sa. beschädigen Sie) zum Bereich zum Atlantik. Braziliës höchster Punkt sind das Pico Phelps (3045 m) am Rand mit Venezuela.Klima auf dem extremen Süden nach Lügen Brasilien, das innerhalb der Zeit vollständig ist, schellt, damit das Klima einen freien tropischen Buchstaben hat. Bestimmende dadurch zwei Anticyclones sind: der subtropische Anticyclone über dem großen Ozean und der über dem Atlantik, am wichtigsten. Zwischen beiden lagedrukgebied drukmaxima, welches das luchtdruk Minimum über Brasilien Verwandtem, durch die Heizung über Landteil vom äquatorialen zeigt, verstärkt. Dies heißt, daß der intertropical Konvergenzbereich selbst ist, auch die intertropical Frontseite (ITF) benannt, während eines großen Teils des Jahres über Brasilien.Winde sind im inländischen Land in der allgemeinen Schwäche und in der Variable. Zur Küste herrschen die Winde von den östlichen Richtungen vor; sie rufen die verhältnismäßig nasse und warme Luft hinsichtlich ist des warmen Brasilien Flusses hervor. Zwischen 10° z.Br. und der Äquator ist Winde overheersend Osten-Südosten (passaat sehen).Im Norden des Landes zeigen die Temperaturen sehr wenig variatie; ausserdem in Richtung zum Süden erhöht sich der jährliche Schritt der Temperatur, aber bleibt weiterhin verhältnismäßig dennoch klein.Die durchschnittlichen Monatstemperaturen ist folglich nirgendwo das hohe extreem. Das trifft auch auf die täglichen Maxima zu. So ist das absolute Maximum, das im Zustand Pará (bei Belém) beobachtet wurde, °C 34; durch die große Feuchtigkeit verringert sich die Temperatur dort nachts jedoch nie auf °C unter 18. Ausserdem in Richtung zum Süden werden jedoch einiges eine Zeit plötzliche coolings für, wenn polare Luftseeflüsse zum Norden freigegeben. Während so koude-invallen (friagem) sind möglich auf einer geographischen Breite von 15° z.Br. die Temperatur in den Abnahmen einer Paartageszeit des breiten über dem vriespunt nur zu glätten °C 30. Solche coolings finden nie im extremen Norden des Landes statt: nordwârts flüssige - und dadurch uitvloeiende - Kaltluft ist im m. nur 500 bis 1000 des Amazonas Fall-Schiefers im Allgemeinen noch dick und seine Temperatur ist dann nicht mehr dieses niedrige Weise extreem. Am Norden der 20. Breite koude-invallen diese sind dreimal beobachteten zwei - pro zum Jahr.Brasilien ist auf dem vollständigen neerslagrijk ein Land. In einem großen Teil des Amazonas Bereichs, besonders im Westen und schließen Sie das Monding des Flusses, mehr als 2000 Millimeter Niederschlag pro Jahrfall. Nahe dem monding Niederschlag besonders während (südlich) des Sommers, im Westen fällt zwei Regenmal, sind groß im febr.- Juni und kleines im okt.- Jan.. Außerdem auch die trockenen tussengelegen trockenen Zeiten absolut, aber fallen nicht dort fast jeden Tag buien, meistens sind zusammengepaßt worden mit Sturm. in trockenem stellt die Zeiten und während des Niederschlags mit zwei Regenvon mal Begrenzungen bis zum Nachmittag ein und kennzeichnet für äquatoriale Bereiche, denen Niederschlag meistens convectieve Ursprung ist (Konvektion sehen). Entlang braziliaanse Küsteniederschlag wird die meistens erhöhte Verdammung der oplandige Winde gegen gebergten. Niederschlag auch dieses fällt im Allgemeinen während onweersbuien. Ausgenommen in die Umlagerungen von Recife betrifft es im Allgemeinen hier zomerregens. Dieses trifft auch auf das inländische Land des Ganzen zu.Das friagemverschijnsel wird normalerweise mit reichlich vorhandenem Niederschlag zusammengepaßt, weil nasse warme tropische oder äquatoriale Luft durch nordwârts flüssige kalte polare Luft angehoben wird, resultierend aus der Kondensation stattfindet. Die friagemregens zum Letzten meistens drei bis fünf Tage zu einem Stück.Hydrografie die Entwässerung von vollständigem Brasilien tritt auf dem Atlantik auf. Bei weitem bildet das größte Entwässerungssystem den Amazonas. Zuidoost-Brazilië watert beendete mittels Paraguays-Paraná-systeem, in Noordoost-Brazilië auftreten dieses, das durch einige große Flüsse des Amazonas Systems (Tapajós, Xingu) teilweise ist, zusätzlich durch den Doppelfluß Araguia-Tocantins und durch São das Francisco. Durch viel Stoß - und plateaulandschappen sind die Zahl den großen Wasserfällen; meiste bekannt das Paulo Afonso-vallen in São das Francisco, das Sete Quedas (= sind sieben Wasserfälle), im Paraná und Iguaçu-vallen am Monding des Iguaçu im Paraná. Im Süden westlich von Mato Grosso ein großen Sumpfbereich, der in das Chaco fortfährt, liegt nördlich (Paraguay).Betriebszunahme der Amazonas Bereich besteht fast vollständig vom tropischen Regenwald (Selva), gekennzeichnet nach einer außerordentlich großen Art Fülle, lianen ein Überfluß an und epifyten und zgn. etagebouw, dwz. daß die Bäume zu einigen Niveaus erreichen. Groß hat das Teilen des Waldes den Buchstaben des Sumpfbündels resultierend aus den regelmäßigen Fluten während hoogwaterperioden (igapó). Niedrige Hochebenen (terra firme) in diesen Bereichen werden, übergelaufen resultierend aus denen andere Vegetationformen dann die tropische Regenwaldart (caaetê) entwickelt haben, nicht mit O.m. Bäume, die eine Höhe von m. 60 erreichen können. In diesen Bündeln an, ist bijv kostbar. mahonie, vorhanden, tevens Bündelprodukte wie paranoten. Resultierend aus Grabung oben durch indianen Ausdehnung selbst am Ort in den Waldgrasbereichen von (Campinas). Das Nordteil des Einfassung Landes von Brasilien wird Trockenheitwald (catinga, caatinga), vom loofafwerpend geboomte, etwas Arten die bestehenden Palmen genommen, Kaktusarten succulenten und doornstruiken. Southerner auf diesem, ein beträchtlichen Savannebereich (Campos) folgt, mit entlang den Flußgaleriewäldern. Das hoogland von Zuidoost-Brazilië sind teils rüber mit hellen Wäldern (Araukarie) gewachsen worden. Der Bereich des Zustand Rio grande tun sul besteht hauptsächlich vom subtropischen Bündel. Fast hat die vollständige Küste, zu Santos, mangrovevegetatie. Genommen, wie ein Kulturland im Gebrauchbereich Begrenzungen hauptsächlich auf den Küstebereich und in das inländische Land auf die Zustände São Paulo und Santa Catarina einstellt.Tierwelt die Tierwelt, besonders, die vom Regenwald, von einer tropischen Formfülle ist, obgleich die wirklich großen herbivores ermangeln, wie von der alten Welt bekannt. Dort breedneusapen das zahlreiche Leben, grijpstaartapen (brulapen, mendicant Mönchaffen, Lichtstrahlaffen, Spinne Affen, Wolleaffen), sowie klauwaapjes (Eule Affen, springapen, Bürste Affen, totenhauptaffen), alle wirklichen Bauminhaber. Cat-like fleischfressendes Tier ist O.m. der Jaguar, das poema und das ocelot; wasberen sind dargestellt worden durch O.m. das krabbeneter, der Rolle Endstückbär und die Nase tragen. Vom hondachtige verdienen das fleischfressende Tier der Bündelhund und der Mannwolf Anzeige. Im Amazonas Bereich findet man das reuzenotter.Groß hoefdieren sind O.m. der Tapir und die Sumpfhirsche; auch hier leben die Nabelpunktschweine. Die Zahl von an ist, O groß.m. das agoeti, die capibara oder Wasserschweine, die Aussehenratten und die grijpstaartstekelvarkens, im Süden auch noch der Coypu. Typische südamerikanische Arten sind die Gürteltiere, der Leopard und die Ameise-Esser. Entlang der Küste in zum Amazonas, leben Seekühe (lamantijnen) und in den Flüssen zoetwaterdolfijnen. Die Zahl von an ist groß. Die Opossums oder die Büffel haben hier eine wichtige Verteilung; hier auch das wateropossum, die einige im Wasserphasenbeuteltier Phasen. Das avifauna ist zu den Arten und zu den Einzelpersonen sehr reich; unterhalb einer Menge endemische Linien seien Sie. Wert das Erwähnen ist O.m. die kolibries, die Ofenvögel, die Fliegenfallen, die Ameise Vögel, die Papageien und die toekans. Auch die Zahl Arten reptielen und Amphibien ist umfangreich (anaconda, Gleiskettenfahrzeugschlauch constrictor, koraalslangen, Nuthauptvipern, giftige Frösche, etc..). Die Flüsse sind meervallen, Karpfenlachse und cichliden, vielleicht das reichste zoetwatervisfauna in der Welt reich. Zu diesem Zweck gehören das arapaima, mit der 3 m. Länge die größten zoetwatervis in der Welt. Die Formen - und Farbe Pracht von insecten, besonders, das der Schmetterlinge, unbegreifliches großes ist. Von Brasilien auch sehr große Schlacke ist bekannt worden. Die trockeneren Savannebereiche haben besitzen völlig Fauna. Die größte Drohung zur Tierwelt ist Abholzung der oerbos, der weiteren unbeaufsichtigten Jagd und des dierenhandel. Naturschutz gewinnt langsamen Bereich, was in vielen Fällen möglicherweise bereits zu spät kommt. Der Itatíaia Nationalpark im Osten schließen O ein.a. eine Einfassung Körpermasse. Zur Zeit wird es mit an geschützten Plätzen abstellt von in Zoos gewachsenen klauwaapjes (leeuwaapjes) experimentiert.Bevölkerung Aufbau und Abstand die Bevölkerung ist vom Aufbau und vom Indiaans-negride-Europese Ursprung sehr heterogen. Die Zahl von indianen, daß noch die ursprüngliche Lebensart hat, betragen kleiner, als 0.2% der Gesamtbevölkerung und der Abnahmen durch das Wühlen von ihrem, der Amazonas Bereich, von woongebied von, welchen gleichmäßigen Blutbädern an werden in Verbindung gestanden indianen (1988). Zusätzlich indianen Phasen im Centraal-Westen-Brazilië. Teils reservaten sie innen (in Summe 128) sind kategorisiert worden, die seit 1968 unter Management des FUNAI gestanden sind (= Fundação Nacional DOS Indios); dieser Körper ist tun die Integration von indianen in der Gesellschaft in einer stufenweisen und ruhigen Weise gegangen. Das enorme vastitude des inländischen Landes, die notwendigen finanziellen Betriebsmittel, die Unverständlichkeit und die Begierde des Abenteurers, ja oder nicht mit dem Wissen Regierung der Staatsbeamter ermangelnd und in der Praxis bilden diese Anstalt häufig einen toten Buchstaben.Das Portugeses, das hauptsächlich seit den Jahrhunderten 16de geblieben war, wenn Kolonisten nach Brasilien, im Portstädte onvermengd kamen, dennoch im inländischen Land mischten sich sie mit der indiaanse Bevölkerung. Besonders zwischen 1880 und 1914 kamen, das viele immien, nach Brasilien: Italianen, spanjaarden, Syrians, libanezen, Polen, duitsers und (wie von 1908) Japaneses.Leute von Mischursprung im allgemeinen wird es allgemein als mestiços angezeigt; die der Indiaans-Europese Quelle als mamelucos; sie bilden im inländischen Land von Noordoost-Brazilië die Majorität der Bevölkerung. Cafuzos sind von Indiaans-negride, von den brancos oder pardos van Europees-negride von der Quelle; im volksmond werden die Letzte morenos (sympatische Bezeichnung) oder die mulatos (antipathetic) benannt. Obgleich Brasilien keinen scharfen Antagonismus zwischen diesen Bevölkerungen hat, für die farbige Bevölkerung und es des Remains allgemein ist geringschatting für diese Gruppe, die in den sozial höheren Schichten der Bevölkerung schwierig ist, eindringen. Der Blanke Teil der Bevölkerung bildet die Majorität (ca. 53% der Gesamtmenge), danach die pardos folgen (ca. 22%), die mamelucos (12%) und schwarze Bevölkerungen (ca. 11%).Die jährlichen Bevölkerung Zunahmemengen zu ca.. 1. 8%. Die Alter Struktur in Brasilien ist unausgeglichen: ca.. Hälfte der Bevölkerung war 1995, jünger als Zwanzig Jahre. Die durchschnittliche Lebenserwartung an der Geburt ist für Männer 64 Jahre und für Frauen 69 Jahre. 1990 waren 18% der Bevölkerung älter als 15 Jahre unwissend.Auch der Abstand wird durch einen großen Grad Verschiedenheit gekennzeichnet: in den Küstebereichen des Nordens - und Südwesten und der Süden Phasen etwas mehr als eenderde der Oberfläche ca.. 90% der Gesamtbevölkerung. Der Amazonas Bereich und der Westen hat andererseits eine Bevölkerung Kompaktheit von resp. 1 und 2., inw 9. durch KM2. Es gibt Gespräch einer vorrückenden Verfeinerung: 77% der Bevölkerung Phasen in den Städte, innerhalb deren besonders das sla (favelas) sich schnell verlängert haben. Die größten städtischen Bereiche sind São Paulo (15.3 Million inw.) und Rio das Janeiro (10.2 Million inw.).Sprachenamtssprache ist Portugiese, der hinsichtlich der Äußerung und Wortschatzes gesprochen worden war, die als in Portugal die Sprache antiquated sind, aber hinsichtlich der moderneren Syntax. Portugiese von Brasilien hatte Menge von leenwoorden von der Sprache durch die tupinambá Völker gesprochen. In 16de und in den Jahrhunderten 17de waren der Tupi in den großen Bereichen im Norden und entlang der Küste eine Lingua Franca. Besonders in den Namen der Tiere, der Betriebe und der geographischen Bezeichnungen Verhinderung dieser Wörter. In den afgelegen Bereichen häufig noch wurden inländische Sprachen, wie Tupi im Nordosten und Guerani im Südwesten gesprochen.Religion Brasilien kennt komplette Religionfreiheit. Die Bevölkerung ist für breites römisch-katholisches 89% und für ca.. 8% Protestant, dem letzte Gruppe eine starke Zunahme der Jahre achtzig und neunzig erfahren hat. Die Zahl von spiritisten ist besonders groß. Für viele sind die Ränder zwischen dem Katholizismus und allen Arten Formen von volksgodsdienst, wie macumba, extrem vage. Außerdem ' wissenschaftliches spiritism ' ist, das auf den französischen Mann Allan Kadec zurückgeht (= h.L. Denisard Rivail, 1803-1869) sehr verbritten, besonders in den Städte. Die römisch-katholische Kirche, eine Anstalt respektierte während des keizerrijk ein Instrument in den Händen des Zustandes, wurde im zwanzigsten Jahrhundert. Kirche und Zustand wurden 1946, getrennt (zum ersten Mal geschehen dem 1890, worauf 1934, das Wesen repariert wurde).regelnbrett- und Gesellschaftzustandanstalt jeder Zustand hat seine eigene Beschaffenheit, Parlament und Gouverneur. Die Gegenden fallen direkt unter die Zentralbehörde. Seit 1988 ist eine neue Beschaffenheit wirkungsvoll gewesen, die die autoritäre Beschaffenheit von 1969 des militärischen Rats ersetzte und viele Präsidentenermächtigungen auf das Parlament brachte. Die Energien von gewählt für vier Jahre direkt der Präsident sind, aber des regeringsvorm Remains begrenzt worden, der anstelle von parlamentarischem präsidential ist. Die Gesetzgebung besteht von zwei Räumen: das Haus der Delegierter (Camara DOS Deputados) mit 513 Mitgliedern, die gewählt für vier Jahre der Alter Reichweite und des Senats (Senado föderativ) mit 81 Mitgliedern (drei durch Zustand) das für acht Jahre des Alters gewählt wird. Der verhältnismäßig große Einfluß der Armee ist O.a. sichtbar in einer dauerhaften Beratung durch den Schrank der Armeesteuerung. Dort wählendes Recht für alle Bürger besteht wie von 16 Jahren.Administrative Klassifikation die federative Republik Brasilien ist in 26 Zustände und in einen Bundesbezirk um das Hauptbrasília geteilt worden. Die Zustände sind in den Stadtbezirken (municípios) unterteilt worden. De gouverneurs en de parlementen van de federale staten worden in directe verkiezingen gekozen. Voor statistische doeleinden en om redenen van planning onderscheidt men de macroregio's Noord, Noordoost, Zuidoost, Zuid en Centraal-West.Lidmaatschap van internationale organisaties Brazilië is lid van de Verenigde Naties en een aantal van haar suborganisaties, de OAS (Organisatie van Amerikaanse Staten), de IDB (Interamerikaanse Ontwikkelingsbank), de LAIA (Latijns-Amerikaanse Integratie Associatie), de SELA (Sistema Económico Latinoamericano), de Mercosur (de vrijhandelszone van een aantal Zuid-Amerikaanse landen) en het Amazone Pact.Partij- en vakbondswezen In mei 1985 werd door middel van een amendement op de grondwet de vrije vorming van politieke partijen toegestaan. In 1996 waren 17 partijen in het parlement vertegenwoordigd, waarvan de belangrijkste zijn: de Partido do Movimento Democrático Brasileiro (PMDB), de rechtse Partido da Frente Liberal (PFL) en de Partido da Social Democracia Brasileira (PSDB), de partij van president Cardoso. Sedert de opheffing van de militaire controle op vakbonden zijn op nationaal niveau twee overkoepelende vakcentrales gevormd: de progressieve CUT (Central Unica dos Trabalhadores: Eenheidscentrale van Arbeiders) in 1983 en de CGT (Confederaçao General dos Trabalhadores: Algemene Arbeidersfederatie) in 1986. De met de PMDB verbonden CGT is met 1258 aangesloten vakorganisaties de grootste centrale. De nieuwe grondwet van 1988 garandeert onbeperkt stakingsrecht.terugEconomie Inleiding Het algemeen economische beeld van Brazilië is vanaf het midden van de jaren vijftig nogal wisselend. In de periode van 1955 tot 1964 was er van een telkens verminderende politieke en economische stabiliteit en groei sprake. De eerste jaren na de militaire staatsgreep (1964) werden gekenmerkt door een drastische verlaging van de inflatievoet, een sterke beteugeling van de lonen en een geringe groei van het bnp. Het tijdvak van 1968 tot 1974 vormt de periode van het 'Braziliaanse wonder', waarin de economische groei gemiddeld ruim 10% per jaar bedroeg. Deze groei was zowel aan de industriële sector als aan de akkerbouw en veehouderij te danken. In de eerstgenoemde sector, vooral in de basisindustrieën, deden zich sterke buitenlandse invloeden, m.n. Amerikaanse, gelden. Vanaf 1974 trad een kentering in. Na 1981 kwam de economie in een ernstige economische recessie, die gepaard ging met een inflatie van gemiddeld meer dan 100% per jaar (in 1985 228%) en een zware schuldenlast. Het bnp daalde in de periode 1981-1983 met gemiddeld 3% per jaar, trok in de drie daaropvolgende jaren weer aan, maar stagneerde opnieuw in 1987 en 1988. Per hoofd van de bevolking steeg het bnp tussen 1981 en 1988 met 1,5%. In 1986 leidde een anti-inflatieprogramma van de regering tot een verminderde geldontwaarding van 58%, maar de inflatie nam in 1987 en 1988 opnieuw toe met resp. 366% en 900%. De in de jaren zeventig met de internationale banken aangegane leningen ter financiering van industrialisatie- en infrastructuurprojecten leidden tot een zeer hoge buitenlandse schuld (in 1988 $ 114,6 miljard). De stijging in de jaren tachtig van de rente die Brazilië op deze schuld moest betalen, verstoorde het economisch groeiproces. De opbrengsten van de tussen 1980 en 1988 bijna verdubbelde export werden voor eenderde besteed aan de rentebetalingen op de buitenlandse schuld, waardoor de import beperkt moest worden. Tussen 1980 en 1987 betaalde Brazilië $ 50 miljard meer aan de buitenlandse banken dan het land aan nieuwe leningen uit het buitenland ontving. In februari 1987 kondigde de Braziliaanse regering een tijdelijk moratorium af op de schuldbetalingen. Om het tij te keren kondigde de regering het 'Plano Real' af (1 juli 1994), met een monetaire hervorming gericht op het beperken van de inflatie. Met succes: deze was met 30 à 40% de laagste in 17 jaar (in 1995). Van 1985 tot 1994 bedroeg de inflatie nog 913%! De verbetering zet zich in de laatste jaren over de gehele linie voort. Ook de werkloosheid daalde aanzienlijk.De economische vooruitgang is regionaal sterk verschillend. Het zwaartepunt ervan ligt in de zuidoostelijke staten Minas Gerais, Rio de Janeiro en São Paulo. Hier ontvangt 40% van de bevolking ruim 80% van het nationaal inkomen. Noord-, Noordoost- en Centraal-West-Brazilië blijven bij deze ontwikkeling sterk achter. Deze regionaal onevenwichtige groei heeft een grote trek naar de steden van het zuidoosten veroorzaakt.Landbouw Ca. 9% van de oppervlakte van Brazilië is als cultuurgrond in gebruik. Van de totale exportopbrengsten is 45% uit de agrarische sector afkomstig, waarin (1993) 23% van de economisch actieve bevolking werkzaam is. De belangrijkste akkerbouwgebieden liggen in de kuststaten van het zuiden en het noordoosten. Koffie, vnl. in de staten São Paulo en Paraná (ca. 50% van de nationale productie) verbouwd, is het economisch belangrijkste product van Brazilië, dat 's werelds grootste koffieproducent is (ca. eenderde van de wereldproductie). Intern nam als gevolg van de diversificatiepolitiek de eenzijdige oriëntatie op de koffie af: tot 1964 bedroeg het aandeel van koffie in de export 50%, in 1995 nog maar 5%. Andere belangrijke producten zijn soja, suiker en cacao (vnl. in de staat Bahia). Vooral de productie van sojabonen is in de jaren tachtig sterk toegenomen. In 1988 was de exportopbrengst van sojabonen voor het eerst hoger dan die van koffie. De verbouw van suikerriet nam toe na de invoering in 1976 van het programma ter stimulering van het gebruik van ethanol (dat uit suikerriet verkregen wordt) als brandstof voor auto's. De katoenverbouw (vooral in São Paulo en Paraná) is in de eerste helft van de jaren zeventig teruggelopen. Daarentegen is de verbouw van sisal (Rio Grande do Norte, Paraíba) zo sterk toegenomen, dat Brazilië de eerste producent ter wereld is geworden voor dit gewas. Door het gehele oostelijke gebied verspreid is de verbouw van tabak, bananen, suikerriet en maïs. Tarwe komt uit Rio Grande do Sul en uit Paraná. Als inheemse voedselgewassen worden rijst en maniok vrijwel overal verbouwd. Aanplantingen van tungbomen leveren tungolie. In de Sertão levert de carnaúbawaspalm carnaúbawas; de zgn. wonderboom levert ricinusolie; in Rio Grande do Sul levert ervamate een theesurrogaat; in het Amazonegebied komen wilde rubber en paranoten voor. De verbouw van citrusvruchten (vnl. in de staat São Paulo) is vanaf 1979 geïntensiveerd. Sinaasappelsap vormt na koffie en soja het belangrijkste agrarische exportproduct. Als gevolg van de expansie van de grootschalige exportlandbouw daalde de voedselproductie per hoofd van de bevolking tussen 1965 en 1985 met een kwart. Een programma gericht op landhervormingen in de agrarische sector, geïnitieerd onder president Goulart (1961-1964), stuit op politieke tegenstand. De verdeling van het grondbezit onder de agrarische bevolking is zeer ongelijk.Het grootste gedeelte van het landbouwareaal bestaat uit weiden. De veehouderij draagt voor ca. 25% bij aan de waarde van de agrarische productie. Centra zijn de staten Minas Gerais, Rio Grande do Sul, São Paulo, Mato Grosso en Goiás (in de laatste twee staten is de veehouderij extensief). Hoewel de vleesproductie in de eerste plaats voor binnenlands gebruik bestemd is, neemt de export van rundvlees toe. Naast runderen worden vnl. varkens, schapen, geiten en paarden gehouden. In het Amazonegebied zijn landerijen van meer dan 600 km2 uitgegeven voor veehouderij, wat leidt tot een nog schevere verdeling van het grondbezit en een dramatische aantasting van het natuurlijk milieu.Bosbouw en visserij Brazilië is voor 60% bebost, voor 45% met tropisch regenwoud. Economisch belangrijker dan de (hard)houtrijkdom van de Amazonevlakte is de naaldhoutexploitatie in Rio Grande do Sul en Paraná. Sinds de jaren zestig zijn wettelijke maatregelen van kracht aangaande het bosbeheer. De visserij is nog weinig ontwikkeld. In het noorden wordt vnl. gevist op makreel en schaaldieren, in het zuiden op kabeljauw, haring, tonijn. Overbevissing in de Amazone leidt hier en daar tot afname van de visstand. Brazilië heeft in 1970, in navolging van andere Latijnsamerikaanse landen, eenzijdig zijn visserijzone tot 200 mijl uitgebreid.Mijnbouw en energie De bodemschatten zijn zeer omvangrijk en gevarieerd, maar naar verhouding nog weinig geëxploiteerd. In het bijzonder in het Amazonebekken worden geregeld nieuwe vindplaatsen ontdekt. De aangetoonde hoeveelheid ijzererts behoort tot de grootste ter wereld. Brazilië is 's werelds grootste exporteur van ijzererts (108 miljoen ton in 1986). Het belangrijkste mijngebied vormt de staat Minas Gerais, waar de voorraden aan ijzererts bij Itabira en Ouro Prêto deels van een zeer hoog gehalte zijn (tot 68,5%). Vanaf 1986 zijn de ijzerertsvoorraden in Serra dos Carajos (noordelijk Amazonegebied) in productie genomen (dagbouw). Carajos herbergt naar schatting een voorraad van 18 miljard ton ijzererts, op de tweede plaats komt bauxiet, vervolgens mangaanerts. Belangrijk is voorts de winning van goud, industriediamant, edelstenen zoals aquamarijn, diamant en smaragd (vnl. bij Diamantina in Mato Grosso). De winning van goud, veelal door goudzoekers, veroorzaakt een ernstige aantasting van het landschap en verontreiniging (door wegspoeling van kwik) van het oppervlaktewater. Voor bergkristal (Goiás, Bahia) bezit Brazilië een quasi-monopolie, terwijl het een van 's werelds belangrijkste producenten van tin en mangaan is. Het land is voorts de tweede westerse producent van chroomerts, de vijfde van mica, de derde van zirkoon en de grootste van beryllium. In 1975 werd in Mato Grosso de vermoedelijk grootste voorraad titaan ter wereld ontdekt. Aardolie komt vnl. uit de staten Bahia, Alagoas en Sergipe; ook off-shore is aardolie aangeboord. Na de ontsluiting van het Campos-olieveld buiten de kust van de staat Rio de Janeiro in het begin van de jaren tachtig, verdubbelde de productie van aardolie, waarmee Brazilië kan voorzien in de helft van de binnenlandse behoefte. De import van de overige ruwe olie en derivaten drukt voor $ 4 miljard op de betalingsbalans. Steenkool wordt gevonden in Rio Grande do Sul en Santa Catarina. In de staat Amazonas bij de grens met Peru en Colombia ligt volgens geologen een van de rijkste steenkoollagen ter wereld. Verder worden geëxploiteerd: fosfaat, grafiet, magnesiet, wolfraam, lood, asbest, uraan, bariet, apatiet en zilver. De na 1936 geregistreerde delfstoffenvoorraden zijn eigendom van de staat, waarvan de exploratie alleen aan Brazilianen voorbehouden is. Buitenlandse kapitaaldeelname is echter geoorloofd. De grootste mijnbouwonderneming is het staatsbedrijf Companhia Vale do Rio Doce. Ook de aardolieproductie was een staatsmonopolie (Petrobras). Privatisering heeft ook hier het monopolie op losse schroeven gezet. Bovendien is Petrobras alleen niet in staat de nodige investeringen te doen. Overigens volstaat de oliewinning maar voor de helft van de binnenlandse vraag. Van de grote rijkdom aan waterkracht (ca. 90% van de elektrische energie wordt hieruit gewonnen) wordt pas sinds de tweede helft van de jaren zeventig op grote schaal gebruik gemaakt. In 1984 werden twee waterkrachtcentrales in werking gesteld: de Itaipú-dam in de rivier de Paraná in samenwerking met Paraguay (met een vermogen van [1990] 12,6 miljoen kW de grootste ter wereld) en de Tucuruídam in de rivier Tocantins in het Amazonegebied (met een vermogen van 4 miljoen kW ten behoeve van het Carajos-mijngebied). De bouw van de Balbina-dam in het westelijke Amazonegebied leidde in 1987 tot kritiek vanwege de moord op Indianen en de vernietiging van de ecologie. Pogingen te komen tot bioalcohol voor auto's moeten de afhankelijkheid van benzine verder verminderenIndustrie Brazilië is het voornaamste geïndustrialiseerde land van Latijns-Amerika. Het aandeel van de industrie aan het bnp bedroeg in 1994 39%. Van de totale beroepsbevolking werkt 23% in deze sector. De industriële centra liggen in het zuidoosten: ruim driekwart van de totale productie vindt plaats in de staten São Paulo (hier alleen al ruim 50%), Minas Gerais en Rio de Janeiro, waar ook ca. 70% van alle werknemers in de industrie werkzaam is. Van bijzonder belang in het ontwikkelingsbeleid is de uitbreiding van de zware industrie. Het paradepaardje van de Braziliaanse industrie is de automobielindustrie, direct gevolgd door de staalindustrie. Voorts zijn van belang de petrochemische en elektrotechnische industrie, de scheepsbouw en de textielindustrie. In de jaren tachtig werd ook een vliegtuig- en wapenindustrie tot ontwikkeling gebracht. Het aandeel van industriële goederen in de export is 60%. Bij de ontwikkeling van de Braziliaanse industrie spelen buitenlandse investeringen (de Verenigde Staten, Japan, Nederland en Duitsland) een belangrijke rol, zodat Brazilië thans een relatief modern industriepark kent.Handel De handelsbalans vertoonde in de jaren tachtig voortdurend een overschot (in 1988 een recordhoogte van $ 19 miljard). De belangrijkste importgoederen zijn machines en machineonderdelen, elektronica, aardolie, chemische producten, voedselproducten. De voornaamste exportgoederen zijn ijzer- en staalproducten, koffie, aardolieproducten, machines, auto's en auto-onderdelen, soja en vruchtensap. De belangrijkste handelspartners zijn de Verenigde Staten, Argentinië, Duitsland en Japan; Nederland is de afnemer van 7% van de Braziliaanse producten.Economische planning en ontwikkelingssamenwerking De ontwikkelingsplanning is sterk gedecentraliseerd, waardoor tegenstellingen zijn ontstaan bij de uitvoering van de plannen op federaal, regionaal en gemeentelijk niveau. Om de economische en sociale ongelijkheid tussen het achtergebleven noordoosten en de rest van het land te verminderen, zijn door de overheid omvangrijke steunmaatregelen voor de industriële sector uitgevaardigd (o.a. belastingfaciliteiten en gunstige kredietvoorwaarden voor investeerders) en werd in 1959 SUDENE, een regionale overheidsinstelling, opgericht. De door deze instelling opgestelde plannen betreffen vooral de infrastructurele ontwikkeling, de verbetering van de gezondheidszorg en het onderwijs en de bevordering van de industrie. Ze betreffen in mindere mate de landbouw. Voor de ontsluiting van het Amazonebekken werd van overheidswege SUDAM opgericht. Tot haar taken behoort o.a. de kolonisatie van het gebied langs de Transamazônica en het ontwerpen van plannen voor het rationeel benutten van het bosbestand. Brazilië sloot met het oog op het laatstgenoemde in juli 1978 een verdrag met Bolivia, Colombia, Ecuador, Guyana, Peru, Suriname en Venezuela, het zgn. Amazone-pact. De nadruk ligt hierbij op gezamenlijke projecten op het gebied van waterkracht- en infrastructurele werken en het behoud van de in het gebied aanwezige grondstoffen.De overheid heeft in de jaren zeventig een cruciale rol gespeeld bij het industrialiseringsproces. De tien grootste ondernemingen in Brazilië zijn staatsbedrijven, maar binnenkort worden ook de sleutelsectoren geprivatiseerd. De staat nam ook het voortouw bij grootschalige ontwikkelingsprojecten, waarvoor leningen werden afgesloten bij buitenlandse banken en internationale financiële instellingen als de Wereldbank. De gedwongen beperking van de overheidsuitgaven in de jaren tachtig leidde tot een terugval van de investeringen. Van 1969 tot 1988 ontving het land $ 2,3 miljard aan ontwikkelingshulp.Bankwezen De Banco Central do Brasil reguleert het bank- en beurswezen. De grootste banken zijn meestal staatsbanken of worden via een meerderheidsaandeel door de staat gecontroleerd. De belangrijkste is de Banco do Brasil. De Banco Nacional de Desenvolvimento Econômico e Socíal (BNDES), een staatsbank, is als ontwikkelingsbank van belang. Daarnaast zijn er tal van particuliere banken.Verkeer Het luchtverkeer is van grote betekenis. Het binnenlandse luchtnet behoort tot het dichtste ter wereld met ruim 1500 luchthaven(tje)s. Voor het intercontinentale verkeer zijn vooral de luchthavens van Rio de Janeiro (Galeão, met accommodatie voor supersonische vliegtuigen), São Paulo (Viracopos, bij Campinas), Recife en Porto Alegre van belang.De spoorwegen hebben slechts een totale lengte van ruim 30!000 km, waarvan de exploitatie in 1996 is geprivatiseerd. De meeste Brazilianen geven de voorkeur aan reizen met het busvervoer, dat in de dichter bevolkte gebieden van het land uitstekend is. Het wegennet omvat ca. 1,5 miljoen km, waarvan slechts 71!000 km geasfalteerd is. Ter ontsluiting van het binnenland wordt o.m. de meer dan 5000 km lange Transamazônica die van de Atlantische Oceaan tot de Peruaanse grens loopt, aangelegd. De binnenvaart heeft aan bevaarbare rivieren ca. 50!000 km ter beschikking. De Amazone is voor zeeschepen tot 5000 brt bevaarbaar tot Manaus. De zeescheepvaart concentreert zich op de grote havens Rio de Janeiro, Santos, Rio Grande en Paranagua; kleinere havens zijn die van Belém, Recife, Salvador, Florianópolis en Porto Alegre.terugGeschiedenis Van 1500 tot de 20ste eeuw Brazilië is op 22 april 1500 ontdekt door de Portugese zeevaarder Pedro Alvares Cabral, die met zijn vloot op reis was naar Oost-Indië. Kort tevoren waren Vespucci (juli 1499) en Pinzón (jan. 1500) op de Braziliaanse kust geland, maar krachtens het Verdrag van Tordesillas (1494) kwam het gebied aan Portugal toe. In 1530 vestigden zich de eerste Portugese kolonisten. Het land heette eerst Terra da Santa Cruz (Land van het Heilige Kruis), maar na 1540 werd het genoemd naar het brazielhout (= pernambuco [plantkunde]). Door de import van slaven uit Afrika en de export van suiker en hout bloeide de handel op. Nadat Portugal in 1580 in Spaanse handen was gekomen, beschouwde Nederland Brazilië als vijandig gebied. Herhaaldelijk werden Braziliaanse kustplaatsen door Nederlanders en Engelsen geplunderd en van 1630 tot 1654 bezat de West-Indische Compagnie nederzettingen aan de noordoostkust, o.a. Olinda en Recife (Pernambuco). Johan Maurits van Nassau, die deze nederzettingen als een vorst regeerde (1637-1644), gaf de handel vrij. In 1654 werden de vestigingen aan Portugal overgegeven en in 1661 werden de Nederlandse rechten voor ƒ 8 miljoen aan Portugal verkocht.Portugal ging meer aandacht besteden aan de kolonisatie, vooral nadat tegen eind 17de eeuw goud was ontdekt in Minas Gerais. In de 18de eeuw was de economie vrij goed, o.m. door de ontdekking van een rijke diamantader (1728). Toen Napoleon in 1807 Portugal aanviel, week de Portugese koninklijke familie met een groot aantal volgelingen uit naar Brazilië en vestigde zich in Rio de Janeiro. Koning Johan VI keerde in 1821 naar Portugal terug. Het vuur van de Franse Revolutie en van de Amerikaanse Vrijheidsoorlog was ook naar Brazilië overgewaaid, en toen de Portugese regering het land wilde terugbrengen tot de voormalige status van kolonie, stelde Pedro, zoon van Johan VI, zich aan het hoofd van de opstandige beweging (7 sept. 1822) en verdreef met steun van Engelse troepen de Portugese legers. Brazilië werd onafhankelijk van Portugal en een keizerrijk onder Pedro I.Deze trad nogal autoritair en willekeurig op, het parlement had weinig te vertellen en vooral het feit dat hij een deel van de Portugese staatsschuld had overgenomen, versterkte de liberale oppositie in het parlement tegen de keizer. In 1831 deed hij afstand van de troon ten gunste van zijn zoon, die toen vijf jaar oud was. In 1840 aanvaardde deze als Pedro II de regering. Onder zijn bewind kwam het land tot economische bloei. Het duurde lang voordat de staatsfinanciën gesaneerd waren en er had een oorlog plaats met Paraguay (1865-1870). De afschaffing van de slavernij zonder schadeloosstelling aan de slavenhouders (1888), alsmede conflicten met de kerk en het leger brachten de keizerlijke regering in diskrediet. In 1889 brak onder maarschalk Da Fonseca een opstand uit, die Pedro II dwong het land te verlaten.1900-1955 Brazilië werd hierna een republiek onder Da Fonseca, geheel naar het voorbeeld van de Verenigde Staten. Het land werd ingedeeld in twintig staten met Rio de Janeiro in een federaal district als hoofdstad. De staten kregen een grote mate van autonomie. De eerste decennia van de republiek waren onrustig. De ene president volgde de andere op en economische bloei wisselde af met crises, veroorzaakt door het ineenstorten van de prijzen op de wereldkoffiemarkt en het verdringen van bosrubber door plantagerubber. Tijdens de Eerste Wereldoorlog leefde de economie weer op. In 1917 verklaarde Brazilië de oorlog aan Duitsland, maar het nam niet actief aan deze oorlog deel. In de naoorlogse jaren bleef het land politiek en economisch instabiel.De verkiezingen van 1930 luidden een nieuw hoofdstuk in. Een van de kandidaten voor het presidentschap, Getúlio Dornelles Vargas greep 3 nov. de macht. Vargas regeerde met ijzeren hand. Hij genoot grote populariteit, maar hij omringde zich met een aantal politieke avonturiers, die niet wars waren van corruptie op grote schaal. Na een opstand in São Paulo (1932), die bloedig werd onderdrukt, versterkte Vargas zijn positie door de legertjes van de staten samen te voegen en onder federaal commando te brengen en zich te verzekeren van de steun van dit nationale leger. In 1937, toen hij volgens de grondwet niet voor een derde ambtstermijn herkozen zou kunnen worden, voerde Vargas met het leger een staatsgreep uit en verschafte zich dictatoriale macht. De buitenlandse politiek van Vargas werd gekenmerkt door opportunisme. Aanvankelijk steunde hij in de Tweede Wereldoorlog Duitsland en Italië, maar nauwelijks kregen de geallieerden militair overwicht, of hij verklaarde de As-mogendheden de oorlog en stuurde een Braziliaans expeditieleger naar Italië. De drang naar politieke en sociale hervormingen, die na de Tweede Wereldoorlog ontstond, heeft het bewind van Vargas niet kunnen overleven. Op instigatie van de Verenigde Staten verzocht het leger bij monde van generaal Enrico Gaspar Dutra hem af te treden. Vargas stemde hierin toe, waarna de grondwet weer werd gebaseerd op het presidentiële systeem. Dutra, de leider van de Partido Social Democrático (PSD), werd in 1945 tot president gekozen.Dutra voerde een nogal conservatieve politiek en bracht vrijwel geen sociale hervormingen tot stand. Dit bracht hem in moeilijkheden met de communistische partij, die vervolgens in 1947 werd verboden. Bij de verkiezingen van eind 1950 werd Vargas, die zich kandidaat had gesteld voor de arbeiderspartij Partido Trabalhista Brasileiro (PTB), gekozen tot president. Hij had echter niet meer de greep op het land die hij vroeger had gehad. Gevoed door de slechter wordende economische toestand, werd de kritiek op zijn bewind steeds sterker. De strijdkrachten eisten in 1954 het aftreden van Vargas. Eerst weigerde hij, maar op 23 aug. 1954 gaf hij toe. Een dag later pleegde hij zelfmoord.1955-1964 Bij de in 1955 gehouden verkiezingen werd Juscelino Kubitschek, kandidaat van de PSD, tot president gekozen. De door hem aangekondigde politiek leidde tot ongeregeldheden, die met kracht werden onderdrukt. Tot Kubitschek zijn ambt aanvaardde in begin 1956, verkeerde het land in staat van beleg. De regeringsperiode van Kubitschek werd gekenmerkt door een energieke uitvoering van industrialisatie, wegenbouw, aanleg van stuwdammen, enz., maar de corruptie nam toe en de inflatie liep op tot 45% per jaar; hierdoor was er een aaneenschakeling van onlusten. Zijn inflatoire politiek bracht het land aan de rand van de financiële afgrond. Hij voerde een uitgesproken pro-Amerikaans beleid; de communisten bleven buiten de wet gesteld. In verband met de verkiezingen van 1960 werd de regering in mei 1959 gewijzigd. De minister van Oorlog, maarschalk Henrique Teixeira Lott, de sterke man achter Kubitschek, was door de sociaal-democraten en de arbeiderspartij als kandidaat aangewezen. Hij werd opgevolgd door maarschalk Odylio Denis. De oppositie, de nationaal-democratische en de christelijk-democratische partijen, stelden de gouverneur van São Paulo, Jânio da Silva Quadros, kandidaat. Bij de op 3 okt. 1960 gehouden verkiezingen werd deze tot president gekozen. De nationalist Quadros had zijn verkiezing vnl. te danken aan zijn beloften de bezem door de politieke stal te halen en een halt toe te roepen aan de inflatie. De verwachtingen omtrent hem waren hoog gespannen, maar zijn redevoering waarin hij o.m. verklaarde normale betrekkingen met de communistische landen te willen, oogstte zulk een storm van kritiek, vooral van de kant van de strijdkrachten, dat hij op 25 aug. 1961 geheel onverwacht aftrad. Bovendien had hij de heersende klassen tegen zich in het harnas gejaagd, met zijn progressieve aanpak van de binnenlandse moeilijkheden, de sociale tegenstellingen en de agrarische problemen. Zijn grondwettelijke opvolger was de vice-president João Goulart, leider van de arbeiderspartij PTB, maar de strijdkrachten en het bedrijfsleven, die hem van linkse sympathieën verdachten, verzetten zich tegen hem. Na een grondwetswijziging, waarbij de uitvoerende macht in handen kwam van een premier, die verantwoording schuldig was aan het parlement - als zodanig werd gekozen de sociaal-democraat Tancredo Neves - kon Goulart op 9 sept. het presidentschap op zich nemen.Het vrij slappe optreden van Goulart, in macht beknot, leidde tot een aaneenschakeling van onlusten. Hongertochten, plunderingen en brandstichtingen op grote schaal hielden het leger vrijwel constant in staat van alarm. Aan de samenstelling van een nieuw kabinet op 7 okt. 1962 gingen een eindeloos geharrewar en politieke touwtrekkerij vooraf; ten slotte werd Hermes Lima tot premier benoemd. Bij een in jan. 1963 gehouden referendum bleek dat een grote meerderheid van de bevolking het presidentiële systeem hersteld wilde zien; het parlementaire systeem had duidelijk gefaald. De ontevredenheid over het beleid van Goulart, in combinatie met de steeds slechter wordende economische toestand, leidde op 31 maart 1964 tot een militaire opstand, waarbij Goulart werd afgezet. Zijn linkse politiek was hem noodlottig geworden. De druppel die de emmer van zijn politieke tegenstanders deed overlopen, waren zijn decreet tot een demagogische en weinig constructieve hervorming van het grondbezit en zijn voornemen de communistische partij te erkennen. Dit leidde tot de vorming van een 'front tegen misbruik van de macht', gesteund door de strijdkrachten.1964-1974 Op 11 april 1964 werd generaal Humberto de Alencar Castelo Branco als 'overgangspresident' gekozen door een gezuiverd parlement. Zijn ambtstermijn werd verlengd tot 15 maart 1967 en de verkiezingen voor een nieuwe president werden uitgesteld. In okt. 1964 waren de politieke zuiveringen, waarmee direct na de omwenteling was begonnen, voltooid. Naar schatting 4000 mensen, onder wie 112 parlementariërs, werden uit hun ambt ontzet. Ministers en hoge ambtenaren van het bewind van Goulart konden voor een bepaalde tijd niet in hoge ambten worden gekozen, kleine partijen werden uitgeschakeld en er werden maatregelen inzake de niet-verkiesbaarheid van bepaalde personen uitgevaardigd. Dit was vooral gericht tegen Kubitschek, die na een buitenlands verblijf in het land was teruggekeerd en zich weer in het politieke leven mengde. Castelo Branco eigende zich geleidelijk aan dictatoriale macht toe en beknotte de rechten van het parlement steeds meer. Op 11 dec. 1965 werd een nieuwe oppositiepartij opgericht, de MDB, waarvan de meeste aanhangers behoorden tot de ontbonden arbeiderspartij. In 1966 werd het tweepartijenstelsel ingevoerd: uitsluitend de MDB en de ARENA (regeringspartij) waren toegestaan. De uitslag van de verkiezingen van 12 van de 22 gouverneurs, die op 3 sept. 1966 werden gehouden, stond bij voorbaat vast, omdat Castelo Branco ervoor had gezorgd dat alleen kandidaten van de ARENA konden worden gekozen. Uit protest nam de MDB niet deel aan de verkiezingen. Een maand later (3 okt.) werden de presidentsverkiezingen gehouden. De minister van Oorlog, Arturo da Costa e Silva, die zich tot groot ongenoegen van de president kandidaat had gesteld voor de ARENA, werd door beide huizen van het Congres tot president gekozen. Aan deze verkiezingen deed de MDB niet mee. Da Costa e Silva zei dat hij de revolutie van 1964 zou voortzetten en dat hij geen amnestie zou verlenen aan politici die uit hun politieke rechten waren ontzet. Ook bij de in november gehouden parlementsverkiezingen behaalde de ARENA een duidelijke overwinning.Op 15 maart 1967 aanvaardde da Costa e Silva zijn ambt en trad een nieuwe grondwet in werking. Deze voorzag o.m. in een indirect gekozen president en vice-president en in een verdere beknotting van de bevoegdheden van het Congres, doordat de president via nooddecreten en zgn. 'institutionele actes' wettelijke besluiten kon nemen. In dec. 1968 werd het Congres voor onbepaalde tijd ontbonden en nam de regering de bevoegdheid bij decreet te regeren. Da Costa e Silva werd op 31 aug. 1969 getroffen door een hersenbloeding; zijn functies werden overgenomen door een militaire junta, die daarbij de constitutie schond door vice-president Aleixo te passeren.Op 7 okt. wees de junta de 63-jarige generaal Emílio Garrastazú Médici aan als presidentskandidaat; op 25 okt. werd hij door het ten gevolge van talrijke zuiveringen zeer gehavende Congres, dat voor deze gelegenheid weer bijeen was geroepen, officieel tot president gekozen. Op 30 okt. werd Médici als president beëdigd en trad een nieuwe grondwet in werking, waarbij de bevoegdheden van de wetgevende macht aanzienlijk werden beperkt en die van de uitvoerende macht sterk werden uitgebreid. De stelselmatige bestrijding van de linkse oppositie uitte zich in talrijke arrestaties. Alleen de kerk kon het zich veroorloven nu en dan een woord van protest te laten horen, hoewel ook tegen haar bepaalde maatregelen niet uitbleven (o.m. tegen de aartsbisschop van Recife, Dom Helder Câmara). Het bewind werd beschuldigd van marteling van gevangenen, het in stand houden van een onrechtvaardige sociale structuur en het uitroeien van Indianen (dit laatste bij het economisch openleggen van het Amazonegebied). De ontevredenheid in het land nam sterk toe, met name over het feit dat de baten van het 'economische wonder', dwz. de sterke economische expansie in de jaren 1967 tot 1973 (mogelijk gemaakt door het toestaan van uitgebreide faciliteiten aan buitenlands kapitaal), niet ten goede kwamen aan de massa van de bevolking. Guerrillero's namen - soms met succes - hun toevlucht tot ontvoering van diplomaten om hun eisen kracht bij te zetten.1974-1986 In jan. 1974 werd Ernesto Geisel tot president gekozen; in maart werd hij als zodanig geïnstalleerd. De door hem beloofde politieke liberalisering bleef uit. Wel werd onder zijn bewind de perscensuur op dagbladen en tijdschriften opgeheven, maar de censuur op de massamedia radio en televisie bleef bestaan. Bij parlementsverkiezingen in 1974 en 1978 behaalde de MDB grote overwinningen. Geisel reageerde met het doorvoeren van een aantal constitutionele veranderingen, o.a. de benoeming door de president van eenderde van de senaat en de ondervertegenwoordiging in het Congres van de stedelijke gebieden, waar de MDB de meeste aanhang had. In november 1978 werd generaal João Baptista de Oliveira Figueiredo door een kiescollege gekozen als president. Voor zijn aftreden maakte Geisel de terugkeer van politieke ballingen mogelijk en schafte hij de meest repressieve institutionele acte (nr. 5) af.Onder druk van de groeiende oppositie, die o.a. tot uiting kwam in demonstraties en stakingen in de grote steden, zette Figueiredo na zijn aantreden op 15 maart 1979 een beleid door van 'abertura', geleidelijke politieke liberalisering. Eind 1979 werd een amnestie afgekondigd voor alle politieke gevangenen en degenen die hun politieke rechten verloren hadden. Ook werd het tweepartijensysteem opgeheven. De MDB werd onder de nieuwe naam PMDB een brede oppositiepartij, waarbij zich ook de nog verboden communistische partij aansloot. De regeringspartij ARENA werd omgedoopt in PDS en steunde vooral op de traditionele politici op het platteland. Bij de algemene verkiezingen van 15 maart 1982 behaalden de oppositiepartijen een meerderheid in het Huis van Afgevaardigden en tien gouverneursposten (in de belangrijkste deelstaten). De PDS kreeg twaalf gouverneurs in de dunner bevolkte deelstaten in het noorden en noordoosten, en behield de meerderheid in het kiescollege dat de opvolger van Figueiredo zou aanwijzen. Het ontbrak de oppositie aan de tweederde meerderheid in het Huis van Afgevaardigden die noodzakelijk was om directe presidentsverkiezingen mogelijk te maken. De PDS stelde de bankier Paulo Salim Maluf kandidaat voor het presidentschap. Een deel van de PDS kon zich echter niet met zijn kandidatuur verenigen en richtte een eigen partij op, de Partij van het Liberale Front (PFL), die de kandidaat van de PMDB, Tancredo de Almeida Neves, ondersteunde. Hiermee verkreeg Neves een meerderheid in het kiescollege, dat hem op 15 jan. 1985 koos als president en José Sarney van de PFL aanwees als vice-president. Neves zou op 15 maart ingehuldigd worden, maar moest de avond tevoren opgenomen worden in het ziekenhuis. Na zijn overlijden (21 april) werd Sarney op 22 april 1985 als president beëdigd, waarmee een einde kwam aan 21 jaar militair bewind.1986- heden Aanvankelijk kon Sarney rekenen op ruime steun onder de bevolking voor zijn economisch beleid, dat in februari 1986 gestalte kreeg in het Cruzado-plan, waarbij een nieuwe munteenheid (cruzado) werd geïntroduceerd en een bevriezing van lonen én prijzen werd afgekondigd. De economische crisis, veroorzaakt door een enorme schuldenlast, werd echter niet minder groot. De algemene verkiezingen van 15 nov. 1986 werden een grote overwinning voor de PMDB, die een meerderheid kreeg in beide huizen van het Congres. Vanaf febr. 1987 werd het Congres omgedoopt in een Grondwetgevende Vergadering, die een nieuwe democratische grondwet moest opstellen onder voorzitterschap van PMDB-leider Ulysses Guimaraes.Op 5 okt. 1988 werd de nieuwe grondwet goedgekeurd, waarbij het presidentiële systeem met enige beperkingen gehandhaafd bleef. De teleurstelling over het beleid van Sarney leidde tot een nederlaag voor de PMDB en de PFL bij de gemeenteraadsverkiezingen van 15 nov. 1988. Grote winnaars waren de Arbeiderspartij PT van vakbondsleider Luis Inacio da Silva (bijgenaamd Lula) en de Democratische Arbeiderspartij PDT onder leiding van Leonel Brizola, een zwager van ex-president Goulart. De presidentsverkiezingen van 15 nov. 1989, waarbij de bevolking voor het eerst sinds 1960 direct een president kon kiezen, werden uiteindelijk gewonnen door de rechtse populist Fernando Collar de Melo. In maart 1990 aanvaardde hij het ambt van president. Hij had echter weinig steun in het parlement en zocht per onderwerp steun bij het parlement. Wegens corruptie van Collar en zijn naaste omgeving, trad Collar in dec. 1992 af, enkele uren voordat de Senaat aan de afzettingsprocedure zou beginnen. Itamar Franco volgde hem op als president.In april 1993 sprak een meerderheid van de kiezers zich bij referendum uit voor het behoud van de republikeinse regeringsvorm en voor een presidentieel systeem boven een parlementaire variant. De politieke onmacht van de regering kwam o.m. tot uiting in het feit dat het land in ruim anderhalf jaar vijf ministers van Economie en Financiën had gekend. In okt. kwam een groot corruptieschandaal aan het licht waarbij tientallen politici waren betrokken. De politieke enquêtecommissie naar corruptie onder politici droeg op grond van haar bevindingen in jan. 1994 achttien afgevaardigden voor voor ontslag. Uit een ander onderzoek bleken nauwe contacten tussen onderwereld en politiek. Het federale budget gaat voor 40% op aan corruptiepraktijken.Winnaar van de presidentsverkiezingen in okt. 1994 was Fernando Henrique Cardozo. Bij de gelijktijdig gehouden parlementsverkiezingen bleef de PMBD van oud-president Sarney de grootste. Ter vervanging van de cruzeiro real werd een nieuwe muntsoort ingevoerd, de real, die gekoppeld werd aan de dollar. Als gevolg hiervan daalde de inflatie scherp. In aug. 1994 kwam tussen Brazilië, Argentinië, Uruguay en Paraguay de douane-unie Mercosur tot stand, waardoor een groot deel van de invoertarieven verdween en een gemeenschappelijke buitenmuur werd opgetrokken.President Cardoso kondigde in febr. 1995 belangrijke hervormingen aan, maar hij moest zijn plannen op sociaal terrein intrekken na fel verzet van vakbonden en politiek en zijn belastinghervormingen werden op de lange baan geschoven. Ook in 1996 liepen de hervormingen grote vertraging op of zij werden door toedoen van de oppositie sterk beknot. Eind maart 1995 kondigde de president een versnelling van de landhervormingen aan, maar ook hier was de praktijk anders. Het privatiseringsplan verliep eveneens traag, omdat politieke partijen, vakbonden en andere organisaties een uitverkoop van de nationale bodemschatten vreesden.Economisch ging het Brazilië na 1992 niet slecht. In 1995 en 1996 bleef de inflatie laag en de periode van hyperinflatie lijkt voorbij. Zorgwekkend was dat de werkloosheid in de steden, ondanks de economische groei, verder toenam.terugRegenwoud en straatkinderen De vernietiging van tropisch regenwoud in het Amazonegebied leidde tot heftige protesten door buitenlandse en binnenlandse milieuorganisaties. Op 22 dec. 1988 werd de leider van de vakbond van rubbertappers, Francisco Mendes, die internationale bekendheid had gekregen als milieuactivist, door grootgrondbezitters vermoord. Hierna moest president Sarney concessies doen, zoals bijv. in jan. 1990 de (tijdelijke) sluiting van de grootste tinmijn ter wereld in verband met vervuiling van de Amazonerivier. In nov. 1989 startte een internationale actie voor hulp aan de Yanomamö-Indianen. Desondanks werden regelmatig Indianen vermoord door o.a. goud- en tinzoekers. Met name in Rio de Janeiro, waar ca. 6000 straatkinderen leven, opereren doodseskaders die systematisch straatkinderen vermoorden. De doodseskaders blijken nauwe banden met de politie te onderhouden en worden zelden gestraft.
Bron "brazilie algemeen" : Algemeen
Hoofd index pagina van "brazilie algemeen"
|
|
|
|
