generalità del brazilie
Il Brasile (ufficialmente: República Federativa fa Brasil, repubblica federative in zuid-Amerika), 8.511.965. km2, con 160 milioni del inw. (inw 19. dal km2); capitale: Brasília. Con eccezione del Cile e dell'Ecuador esso bordi a tutti i paesi dello zuid-Amerika e, con una lunghezza del litorale di 7920 chilometri, nell'est all'Oceano Atlantico. Il paese non ha territori fuori della zona continentale, oltre ad alcune isole del onbetekenende nell'Oceano Atlantico e ad alcune isole del litorale. La valuta è il reale, suddiviso in 100 centavos. La festa nazionale è il 7 settembre, Onafhankelijkheidsdag.il paesaggio Brasile del geografie del terugFysische può essere diviso nei seguenti paesaggi naturali: 1. La zona del Amazon, di cui b (approssimativamente 3 milioni di km2) nel Brasile appartengono. È molto vecchio, piano, zona piegata komvormig. 2. Il hoogland della Guyana (più superiore 3000 m), di cui i pendii del sud (Sa. Tapirapecó, Sa. Pacaraima, Sa. Acaraí) nel Brasile appartiene. 3. Il paese del supporto del Brasile (m. 400-1000 alto) riguarda la zona a sud della pianura del Amazon e della b della superficie del Brasile e può essere diviso in: a. il plateau di Mato Grosso nell'ovest, plateaulandschap; e b. il hoogland ha separato di Midden-Brazilië, ad est di questo plateau e di esso dalle catene andanti della gamma del supporto del noordoost più zuidwest. È una zona fortemente collinosa. 4. Zuidoost-Brazilië, che esistono da uno stretto, la zona bassa del litorale, un paesaggio dante dei calci, che al lato atlantico con un bordo tagliente demolisce e un afhellend del hoogland all'ovest (Itatíaia, 2712 m).Gebergteontwikkeling è nel dichiarare il Minas Gerais più forte. I litorali sono un piccolo geleed; soltanto il vasto delta del Amazon forma una discontinuazione considerevole. Nel sud estremo il litorale è caratterizzato dalle grandi lagune del litorale (DOS Patos, Lagoa Mirim di Lagoa). Al nord di questo appartiene a, a Rio il Janeiro, il kustgebergte (Sa. guasti) a zona all'Oceano Atlantico. L'più alto punto di Braziliës è il Pico Phelps (3045 m) al bordo con il Venezuela.Il clima sul sud estremo dopo le bugie Brasile intero nei limiti del tempo squilla, di modo che il clima ha un carattere tropicale libero. I quindi due anticyclones determinanti sono: il anticyclone subtropicale sopra il grande oceano e quello sopra l'Oceano Atlantico, più importante. Fra gli entrambi il drukmaxima che il luchtdruk mostra il minimo sopra il parente del Brasile, dal heating sopra la parte del paese dell'equatoriale lagedrukgebied rinforza. Ciò significa che la zona intertropical è egli stesso di convergenza, anche parte anteriore intertropical (ITF) denominata, durante la grande parte dell'anno sopra il Brasile.I venti sono nel paese interno nella debolezza e nella variabile generali. Al litorale i venti dai sensi orientali predominano; invocano l'aria relativamente bagnata e calda riguardo al flusso caldo del Brasile. Fra 10° z.Br. e l'Equatore è Est-sud-est del overheersend dei venti (per vedere passaat).Nel nord del paese le temperature mostrano il variatie pochissimo; ancora verso il sud il passo annuale della temperatura aumenta, ma rimane ancora relativamente tuttavia piccolo.Le temperature mensili medie è quindi in nessun posto extreem alto. Quello inoltre si applica ai massimi quotidiani. Così il massimo assoluto, che è stato osservato nel dichiarare Pará (a Belém), è °C 34; dalla grande umidità la temperatura là alla notte tuttavia non diminuisce mai a °C inferiore 18. Ancora verso il sud sono liberati tuttavia alcuno coolings bruschi di momento per, quando correnti d'aria polari marittime al nord. Durante il tali koude-invallen (friagem) sono possibile su una larghezza geografica di 15° z.Br. la temperatura nelle diminuzioni delle coppie di tempo di giorni di °C largo 30 da anche soltanto sopra il vriespunt. Tali coolings non avvengono mai nel nord estremo del paese: - e quindi uitvloeiende - l'aria fredda verso il nord fluente è generalmente ancora a strati nel m. soltanto 500 fino a 1000 dell'ardesia di caduta del Amazon e la relativa temperatura non è allora più questo extreem di senso basso. Al nord della ventesima latitudine questi koude-invallen sono tre volte hanno osservato due - a all'anno.Il Brasile è nel complesso il neerslagrijk un paese. In una grande parte della zona del Amazon, specialmente nell'ovest e chiuda monding del fiume, più di 2000 millimetri di precipitato all'anno caduta. Vicino al precipitato monding cade particolarmente durante (del sud) l'estate, nell'ovest due volte della pioggia, è grande nel febr.- giugno e piccolo nel okt.- gennaio. Inoltre anche i tempi asciutti di tussengelegen assolutamente asciutti, ma non cadono là quasi ogni giorno buien, principalmente sono stati accoppiati con la tempesta. Sia in asciutto i tempi che durante il precipitato di due volte della pioggia fissa i limiti fino al pomeriggio, caratterizzante per le zone equatoriali, di dove il precipitato è principalmente convectieve l'origine (per vedere convezione). Lungo il precipitato del litorale del braziliaanse principalmente la diga aumentata dei venti del oplandige diventa contro gebergten. Il precipitato inoltre questo cade generalmente durante onweersbuien. Tranne nei dintorni di Recife interessa generalmente qui gli zomerregens. Ciò inoltre si applica al paese interno di tutto.Il friagemverschijnsel sarà accoppiato solitamente con precipitato abbondante, perché l'aria tropicale o equatoriale calda bagnata è alzata da aria polare fredda verso il nord fluente, come conseguenza di cui la condensazione avviene. I friagemregens all'ultimo principalmente tre fino a cinque giorni ad una parte.Hydrografie il drenaggio del Brasile intero si presenta sull'Oceano Atlantico. La rete di fognatura di gran lunga più grande forma il Amazon. Il watert di Zuidoost-Brazilië rifinito per mezzo di Paraguay-Paraná-systeem, in Noordoost-Brazilië accade questo parziale da alcuni grandi fiumi del sistema del Amazon (Tapajós, Xingu), in più dal fiume gemellato Araguia-Tocantins e da São il Francisco. Da molta scossa - e plateaulandschappen sono il numero di cadute dell'acqua grandi; il maggior parte conosciuto il Paulo Afonso-vallen in São il Francisco, il Sete Quedas (= sette cadute dell'acqua sono) nel Paraná ed Iguaçu-vallen a monding del Iguaçu nel Paraná. Nel sud ad ovest di Mato Grosso un grande zona della palude, che continua nel Chaco, si trova boreale (il Paraguay).l'aumento della pianta la zona del Amazon esiste quasi intero dalla foresta di pioggia tropicale (selva), caratterizzata da un tipo straordinario grande ricchezza, un'abbondanza di lianen ed epifyten e zgn. etagebouw, dwz. che gli alberi a parecchi livelli raggiungono. Grande ripartire la foresta ha il carattere del mazzo della palude come conseguenza degli inondazioni normali durante hoogwaterperioden (igapó). I plateau bassi (firme di terra) in queste zone non sono traboccati, come conseguenza di cui altre forme della vegetazione allora hanno sviluppato il tipo tropicale della foresta di pioggia (caaetê), con la o.m.. alberi che possono raggiungere un'altezza del m. 60. In questi mazzi è prezioso a, il bijv. mahonie, disponibile, prodotti del mazzo dei tevens come paranoten. Come conseguenza della vangata in su dal indianen la stirata essi stessi localmente nelle zone dell'erba della foresta da (Campinas). La parte settentrionale del paese del supporto del Brasile è presa a foresta di siccità (catinga, caatinga), dal geboomte del loofafwerpend, alcuni tipi palme che esistono, succulenten, tipi del cactus e doornstruiken. Southerner su questo che un zona ampia della savanna (campos) segue, con lungo le foreste della galleria dei fiumi. Il hoogland di Zuidoost-Brazilië si è sviluppato parzialmente sopra con le foreste chiare (araucaria). La zona del grande de Rio di dichiarare fa il sul esiste pricipalmente dal mazzo subtropicale. Quasi il litorale intero, a Santos, ha mangrovevegetatie. Preso poichè un paese della coltura in uso zona fissa i limiti pricipalmente alla zona del litorale e nel paese interno al dichiara São Paulo e Santa Catarina.mondo animale il mondo animale, in particolare che della foresta di pioggia, è di una ricchezza tropicale della forma, anche se i herbivores realmente grandi stanno difettando di come confessato dal vecchio mondo. Là la vita numerosa breedneusapen, grijpstaartapen (brulapen, scimmie mendicant del friar, scimmie del fascio, scimmie del ragno, scimmie delle lane), così come i klauwaapjes (le scimmie del gufo, springapen, scimmie della spazzola, scimmie cape deathly), tutti gli occupanti reali dell'albero. Il carnivoro felino è o.m.. il jaguar, il poema ed il ocelot; wasberen sono stati rappresentati dalla o.m.. il krabbeneter, l'orso della coda di ruolo ed il naso sopportano. Di hondachtige il carnivoro il cane dal mazzo ed il lupo dell'uomo merita l'indicazione. Nella zona del Amazon si trova il reuzenotter.Grande hoefdieren sono o.m.. il tapir ed i maschi della palude; inoltre qui i maiali ombelicali del punto vivono. Il numero di a è grande, o.m.. il agoeti, i maiali dell'acqua o di capibara, i ratti di apparenza ed i grijpstaartstekelvarkens, nel sud anche ancora il coypu. I tipi sudamericani tipici sono i armadillos, il leopardo ed i formica-mangiatori. Lungo il litorale, nel Amazon, le mucche di mare (lamantijnen) vivono e nei fiumi zoetwaterdolfijnen. Il numero di a è grande. Gli opossum o i bufali hanno qui una distribuzione importante; qui anche il wateropossum, gli alcuni nel marsupiale in tensione dell'acqua in tensione. Il avifauna è molto ricco ai tipi ed agli individui; sotto le linee endemiche molto sia. Degno accennare è la o.m.. i kolibries, gli uccelli della fornace, i fly-traps, gli uccelli della formica, i pappagalli ed i toekans. Inoltre il numero di tipi reptielen e gli anfibi è vasti (anaconda, constrictor del tubo flessibile del trattore a cingoli, koraalslangen, vipere cape della scanalatura, rane tossiche, ecc..). I fiumi sono ricchi meervallen, salmoni della carpa e cichliden, possibilmente lo zoetwatervisfauna più ricco nel mondo. Per quello scopo il arapaima appartiene, con una lunghezza dei 3 m. i più grandi zoetwatervis nel mondo. Le forme - e lo splendour di colore del insecten, specialmente che delle farfalle, è grande inconceivable. Dal Brasile inoltre le scorie molto grandi sono state confessate. Le zone più asciutte della savanna hanno interamente possiedono la fauna. La più grande minaccia contro il mondo animale è disboscamento dei oerbos, di ulteriore caccia incontrollata e del dierenhandel. La protezione di natura vince la zona lenta, che cosa viene forse già troppo in ritardo in molti casi. Il parco nazionale di Itatíaia nell'est include la o.a. una massa del solido del supporto. Attualmente è sperimentato con ai posti protetti spegne nei klauwaapjes sviluppati giardini zoologici (leeuwaapjes).la composizione ed il gioco nella popolazione la popolazione è molto eterogenei di composizione e dell'origine di Indiaans-negride-Europese. Il numero di indianen che ancora il modo di vivere originale ha, ammonta a più meno di 0.2% della popolazione e delle diminuzioni totali dall'estirpazione del loro woongebied, la zona del Amazon, di da quali massacres uniformi sopra indianen sono comunicati (1988). Ulteriormente, indianen in tensione nell'Centraal-Ovest-Brazilië. Dentro (nella somma 128) reservaten parzialmente sono stati categorizzati, che si sono levati in piedi da 1968 sotto l'amministrazione del FUNAI (= DOS Indios di Fundação Nacional); questo corpo è andato fa l'integrazione del indianen nella società in un modo graduale e pacifico. Il vastitude enorme del paese interno, difettando dei mezzi finanziari, del incomprehension e del cupidity necessari del adventurer, sì o no con conoscenza dei funzionari di governo, rendente a questa istituzione in pratica spesso un carattere guasto.Il Portugeses, che pricipalmente era rimasto dai secoli 16de se i colonizzatori venissero nel Brasile, nel onvermengd port delle città, tuttavia nel paese interno si sono mescolati con la popolazione del indiaanse. Particolarmente fra 1880 e 1914 che molti immien è venuto nel Brasile: Italianen, spanjaarden, syrians, libanezen, la Polonia, duitsers e (come da 1908) Japaneses.La gente dell'origine mixed in generale è indicato comunemente come mestiços; quello della fonte di Indiaans-Europese come mamelucos; formano nel paese interno di Noordoost-Brazilië la maggior parte della popolazione. Cafuzos è di Indiaans-negride, dei brancos o della fonte del van Europees-negride di pardos; nel volksmond i morenos degli ultimi (denominazione simpatica) o i mulatos (antipathetic) sono denominati. Anche se il Brasile non ha antagonismo tagliente fra queste popolazioni, geringschatting per la popolazione colorata comunemente ed esso del remains è per questo gruppo difficile negli strati socialmente più alti della popolazione penetra. La parte di Blanke della popolazione forma la maggioranza (approssimativamente 53% del totale), in seguito i pardos seguono (approssimativamente 22%), i mamelucos (12%) e popolazioni di colore (approssimativamente 11%).Gli importi annuali di aumento della popolazione a approssimativamente. 1. 8%. La struttura della popolazione in relazione all'età nel Brasile è unbalanced: approssimativamente. la metà della popolazione aveva luogo in 1995, più giovane di venti anni. La speranza di vita media alla nascita è per gli uomini di 64 anni e per le donne 69 anni. In 1990, 18% della popolazione erano più vecchi di illetterato 15 anni.Inoltre il gioco è caratterizzato da un grande grado di diseguaglianza: nelle zone del litorale del nord - ed ovest del sud ed il sud in tensione qualcosa più del eenderde della superficie approssimativamente. 90% della popolazione totale. La zona del Amazon e l'ovest d'altra parte hanno una compattezza della popolazione di resp. 1 e 2., inw 9. dal km2. Ci è colloquio di un'urbanizzazione avanzante: 77% della popolazione in tensione nelle città, all'interno di cui particolarmente lo sla (favelas) si è esteso velocemente. Le più grandi aree urbane sono São Paulo (15.3 milione inw.) e Rio il Janeiro (10.2 milione inw.).La lingua ufficiale di lingua è Portoghese, che è stato parlato riguardo alla dichiarazione ed al tesoro di parola più antiquati di nel Portogallo la lingua, ma riguardo a sintassi più moderna. Il Portoghese del Brasile ha parlato molto leenwoorden della lingua dalla gente di tupinambá. In 16de e nei secoli 17de il tupi nelle grandi zone nel nord era e lungo il litorale una lingua-franca. Particolarmente nei nomi degli animali, delle piante e dei termini geografici prevenzione di queste parole. Nelle zone di afgelegen le lingue domestiche ancora sono parlate frequentemente, quali tupi nell'est del nord e Guerani nell'ovest del sud.La religione Brasile conosce la libertà completa di religione. La popolazione è per 89% largo cattolico e per approssimativamente. protestant di 8%, che l'ultimo gruppo ha avvertito un aumento forte durante gli anni ottanta e novanta. Il numero di spiritisten è particolarmente grande. Per molti i bordi fra il catholicism e tutti i generi di forme di volksgodsdienst sono, quale il macumba, estremamente vago. Inoltre 'lo spiritism scientifico 'è, che rinvia sull'uomo francese Allan Kadec (= h.L. Denisard Rivail, 1803-1869) molto sparso, particolarmente nelle città. La chiesa cattolica, un'istituzione ha rispettato durante il keizerrijk uno strumento nelle mani del dichiarare, è diventato nel ventesimo secolo. La chiesa e dichiara è diventato in 1946, separato (per la prima volta accaduto quello in 1890, al che in 1934, l'entità è stata riparata).il bordo e la società governanti dichiarano l'istituzione che ciascuno dichiara ha relativa propria costituzione, il Parlamento ed il regolatore. I territori rientrano direttamente nell'autorità centrale. Dal 1988 una nuova costituzione è stata efficace, che ha sostituito la costituzione autoritaria da 1969 della giunta militare ed ha trasferito molte autorizzazioni presidenziali al Parlamento. Le alimentazioni dello scelto di per quattro anni direttamente il presidente sono state limitate, ma il remains del regeringsvorm presidenziale anziché parlamentare. La legislatura esiste da due alloggiamenti: la casa dei delegati (DOS Deputados di Camara) con 513 membri che scelto per quattro anni l'estensione ed il senato (Senado federale) con 81 membro (tre vicino dichiarano) quello per otto anni è scelto. L'influenza relativamente grande dell'esercito è o.a. visibile in una consultazione permanente dall'armadietto del controllo dell'esercito. Il diritto di voto là per tutti i cittadini esiste come da 16 anni.La classificazione che amministrativa la repubblica federative Brasile è stata divisa in 26 dichiara e un distretto federale intorno al Brasília capitale. Dichiara si sono suddivisi nei comuni (municípios). De gouverneurs en de parlementen van de federale staten worden in directe verkiezingen gekozen. Voor statistische doeleinden en om redenen van planning onderscheidt men de macroregio's Noord, Noordoost, Zuidoost, Zuid en Centraal-West.Lidmaatschap van internationale organisaties Brazilië is lid van de Verenigde Naties en een aantal van haar suborganisaties, de OAS (Organisatie van Amerikaanse Staten), de IDB (Interamerikaanse Ontwikkelingsbank), de LAIA (Latijns-Amerikaanse Integratie Associatie), de SELA (Sistema Económico Latinoamericano), de Mercosur (de vrijhandelszone van een aantal Zuid-Amerikaanse landen) en het Amazone Pact.Partij- en vakbondswezen In mei 1985 werd door middel van een amendement op de grondwet de vrije vorming van politieke partijen toegestaan. In 1996 waren 17 partijen in het parlement vertegenwoordigd, waarvan de belangrijkste zijn: de Partido do Movimento Democrático Brasileiro (PMDB), de rechtse Partido da Frente Liberal (PFL) en de Partido da Social Democracia Brasileira (PSDB), de partij van president Cardoso. Sedert de opheffing van de militaire controle op vakbonden zijn op nationaal niveau twee overkoepelende vakcentrales gevormd: de progressieve CUT (Central Unica dos Trabalhadores: Eenheidscentrale van Arbeiders) in 1983 en de CGT (Confederaçao General dos Trabalhadores: Algemene Arbeidersfederatie) in 1986. De met de PMDB verbonden CGT is met 1258 aangesloten vakorganisaties de grootste centrale. De nieuwe grondwet van 1988 garandeert onbeperkt stakingsrecht.terugEconomie Inleiding Het algemeen economische beeld van Brazilië is vanaf het midden van de jaren vijftig nogal wisselend. In de periode van 1955 tot 1964 was er van een telkens verminderende politieke en economische stabiliteit en groei sprake. De eerste jaren na de militaire staatsgreep (1964) werden gekenmerkt door een drastische verlaging van de inflatievoet, een sterke beteugeling van de lonen en een geringe groei van het bnp. Het tijdvak van 1968 tot 1974 vormt de periode van het 'Braziliaanse wonder', waarin de economische groei gemiddeld ruim 10% per jaar bedroeg. Deze groei was zowel aan de industriële sector als aan de akkerbouw en veehouderij te danken. In de eerstgenoemde sector, vooral in de basisindustrieën, deden zich sterke buitenlandse invloeden, m.n. Amerikaanse, gelden. Vanaf 1974 trad een kentering in. Na 1981 kwam de economie in een ernstige economische recessie, die gepaard ging met een inflatie van gemiddeld meer dan 100% per jaar (in 1985 228%) en een zware schuldenlast. Het bnp daalde in de periode 1981-1983 met gemiddeld 3% per jaar, trok in de drie daaropvolgende jaren weer aan, maar stagneerde opnieuw in 1987 en 1988. Per hoofd van de bevolking steeg het bnp tussen 1981 en 1988 met 1,5%. In 1986 leidde een anti-inflatieprogramma van de regering tot een verminderde geldontwaarding van 58%, maar de inflatie nam in 1987 en 1988 opnieuw toe met resp. 366% en 900%. De in de jaren zeventig met de internationale banken aangegane leningen ter financiering van industrialisatie- en infrastructuurprojecten leidden tot een zeer hoge buitenlandse schuld (in 1988 $ 114,6 miljard). De stijging in de jaren tachtig van de rente die Brazilië op deze schuld moest betalen, verstoorde het economisch groeiproces. De opbrengsten van de tussen 1980 en 1988 bijna verdubbelde export werden voor eenderde besteed aan de rentebetalingen op de buitenlandse schuld, waardoor de import beperkt moest worden. Tussen 1980 en 1987 betaalde Brazilië $ 50 miljard meer aan de buitenlandse banken dan het land aan nieuwe leningen uit het buitenland ontving. In februari 1987 kondigde de Braziliaanse regering een tijdelijk moratorium af op de schuldbetalingen. Om het tij te keren kondigde de regering het 'Plano Real' af (1 juli 1994), met een monetaire hervorming gericht op het beperken van de inflatie. Met succes: deze was met 30 à 40% de laagste in 17 jaar (in 1995). Van 1985 tot 1994 bedroeg de inflatie nog 913%! De verbetering zet zich in de laatste jaren over de gehele linie voort. Ook de werkloosheid daalde aanzienlijk.De economische vooruitgang is regionaal sterk verschillend. Het zwaartepunt ervan ligt in de zuidoostelijke staten Minas Gerais, Rio de Janeiro en São Paulo. Hier ontvangt 40% van de bevolking ruim 80% van het nationaal inkomen. Noord-, Noordoost- en Centraal-West-Brazilië blijven bij deze ontwikkeling sterk achter. Deze regionaal onevenwichtige groei heeft een grote trek naar de steden van het zuidoosten veroorzaakt.Landbouw Ca. 9% van de oppervlakte van Brazilië is als cultuurgrond in gebruik. Van de totale exportopbrengsten is 45% uit de agrarische sector afkomstig, waarin (1993) 23% van de economisch actieve bevolking werkzaam is. De belangrijkste akkerbouwgebieden liggen in de kuststaten van het zuiden en het noordoosten. Koffie, vnl. in de staten São Paulo en Paraná (ca. 50% van de nationale productie) verbouwd, is het economisch belangrijkste product van Brazilië, dat 's werelds grootste koffieproducent is (ca. eenderde van de wereldproductie). Intern nam als gevolg van de diversificatiepolitiek de eenzijdige oriëntatie op de koffie af: tot 1964 bedroeg het aandeel van koffie in de export 50%, in 1995 nog maar 5%. Andere belangrijke producten zijn soja, suiker en cacao (vnl. in de staat Bahia). Vooral de productie van sojabonen is in de jaren tachtig sterk toegenomen. In 1988 was de exportopbrengst van sojabonen voor het eerst hoger dan die van koffie. De verbouw van suikerriet nam toe na de invoering in 1976 van het programma ter stimulering van het gebruik van ethanol (dat uit suikerriet verkregen wordt) als brandstof voor auto's. De katoenverbouw (vooral in São Paulo en Paraná) is in de eerste helft van de jaren zeventig teruggelopen. Daarentegen is de verbouw van sisal (Rio Grande do Norte, Paraíba) zo sterk toegenomen, dat Brazilië de eerste producent ter wereld is geworden voor dit gewas. Door het gehele oostelijke gebied verspreid is de verbouw van tabak, bananen, suikerriet en maïs. Tarwe komt uit Rio Grande do Sul en uit Paraná. Als inheemse voedselgewassen worden rijst en maniok vrijwel overal verbouwd. Aanplantingen van tungbomen leveren tungolie. In de Sertão levert de carnaúbawaspalm carnaúbawas; de zgn. wonderboom levert ricinusolie; in Rio Grande do Sul levert ervamate een theesurrogaat; in het Amazonegebied komen wilde rubber en paranoten voor. De verbouw van citrusvruchten (vnl. in de staat São Paulo) is vanaf 1979 geïntensiveerd. Sinaasappelsap vormt na koffie en soja het belangrijkste agrarische exportproduct. Als gevolg van de expansie van de grootschalige exportlandbouw daalde de voedselproductie per hoofd van de bevolking tussen 1965 en 1985 met een kwart. Een programma gericht op landhervormingen in de agrarische sector, geïnitieerd onder president Goulart (1961-1964), stuit op politieke tegenstand. De verdeling van het grondbezit onder de agrarische bevolking is zeer ongelijk.Het grootste gedeelte van het landbouwareaal bestaat uit weiden. De veehouderij draagt voor ca. 25% bij aan de waarde van de agrarische productie. Centra zijn de staten Minas Gerais, Rio Grande do Sul, São Paulo, Mato Grosso en Goiás (in de laatste twee staten is de veehouderij extensief). Hoewel de vleesproductie in de eerste plaats voor binnenlands gebruik bestemd is, neemt de export van rundvlees toe. Naast runderen worden vnl. varkens, schapen, geiten en paarden gehouden. In het Amazonegebied zijn landerijen van meer dan 600 km2 uitgegeven voor veehouderij, wat leidt tot een nog schevere verdeling van het grondbezit en een dramatische aantasting van het natuurlijk milieu.Bosbouw en visserij Brazilië is voor 60% bebost, voor 45% met tropisch regenwoud. Economisch belangrijker dan de (hard)houtrijkdom van de Amazonevlakte is de naaldhoutexploitatie in Rio Grande do Sul en Paraná. Sinds de jaren zestig zijn wettelijke maatregelen van kracht aangaande het bosbeheer. De visserij is nog weinig ontwikkeld. In het noorden wordt vnl. gevist op makreel en schaaldieren, in het zuiden op kabeljauw, haring, tonijn. Overbevissing in de Amazone leidt hier en daar tot afname van de visstand. Brazilië heeft in 1970, in navolging van andere Latijnsamerikaanse landen, eenzijdig zijn visserijzone tot 200 mijl uitgebreid.Mijnbouw en energie De bodemschatten zijn zeer omvangrijk en gevarieerd, maar naar verhouding nog weinig geëxploiteerd. In het bijzonder in het Amazonebekken worden geregeld nieuwe vindplaatsen ontdekt. De aangetoonde hoeveelheid ijzererts behoort tot de grootste ter wereld. Brazilië is 's werelds grootste exporteur van ijzererts (108 miljoen ton in 1986). Het belangrijkste mijngebied vormt de staat Minas Gerais, waar de voorraden aan ijzererts bij Itabira en Ouro Prêto deels van een zeer hoog gehalte zijn (tot 68,5%). Vanaf 1986 zijn de ijzerertsvoorraden in Serra dos Carajos (noordelijk Amazonegebied) in productie genomen (dagbouw). Carajos herbergt naar schatting een voorraad van 18 miljard ton ijzererts, op de tweede plaats komt bauxiet, vervolgens mangaanerts. Belangrijk is voorts de winning van goud, industriediamant, edelstenen zoals aquamarijn, diamant en smaragd (vnl. bij Diamantina in Mato Grosso). De winning van goud, veelal door goudzoekers, veroorzaakt een ernstige aantasting van het landschap en verontreiniging (door wegspoeling van kwik) van het oppervlaktewater. Voor bergkristal (Goiás, Bahia) bezit Brazilië een quasi-monopolie, terwijl het een van 's werelds belangrijkste producenten van tin en mangaan is. Het land is voorts de tweede westerse producent van chroomerts, de vijfde van mica, de derde van zirkoon en de grootste van beryllium. In 1975 werd in Mato Grosso de vermoedelijk grootste voorraad titaan ter wereld ontdekt. Aardolie komt vnl. uit de staten Bahia, Alagoas en Sergipe; ook off-shore is aardolie aangeboord. Na de ontsluiting van het Campos-olieveld buiten de kust van de staat Rio de Janeiro in het begin van de jaren tachtig, verdubbelde de productie van aardolie, waarmee Brazilië kan voorzien in de helft van de binnenlandse behoefte. De import van de overige ruwe olie en derivaten drukt voor $ 4 miljard op de betalingsbalans. Steenkool wordt gevonden in Rio Grande do Sul en Santa Catarina. In de staat Amazonas bij de grens met Peru en Colombia ligt volgens geologen een van de rijkste steenkoollagen ter wereld. Verder worden geëxploiteerd: fosfaat, grafiet, magnesiet, wolfraam, lood, asbest, uraan, bariet, apatiet en zilver. De na 1936 geregistreerde delfstoffenvoorraden zijn eigendom van de staat, waarvan de exploratie alleen aan Brazilianen voorbehouden is. Buitenlandse kapitaaldeelname is echter geoorloofd. De grootste mijnbouwonderneming is het staatsbedrijf Companhia Vale do Rio Doce. Ook de aardolieproductie was een staatsmonopolie (Petrobras). Privatisering heeft ook hier het monopolie op losse schroeven gezet. Bovendien is Petrobras alleen niet in staat de nodige investeringen te doen. Overigens volstaat de oliewinning maar voor de helft van de binnenlandse vraag. Van de grote rijkdom aan waterkracht (ca. 90% van de elektrische energie wordt hieruit gewonnen) wordt pas sinds de tweede helft van de jaren zeventig op grote schaal gebruik gemaakt. In 1984 werden twee waterkrachtcentrales in werking gesteld: de Itaipú-dam in de rivier de Paraná in samenwerking met Paraguay (met een vermogen van [1990] 12,6 miljoen kW de grootste ter wereld) en de Tucuruídam in de rivier Tocantins in het Amazonegebied (met een vermogen van 4 miljoen kW ten behoeve van het Carajos-mijngebied). De bouw van de Balbina-dam in het westelijke Amazonegebied leidde in 1987 tot kritiek vanwege de moord op Indianen en de vernietiging van de ecologie. Pogingen te komen tot bioalcohol voor auto's moeten de afhankelijkheid van benzine verder verminderenIndustrie Brazilië is het voornaamste geïndustrialiseerde land van Latijns-Amerika. Het aandeel van de industrie aan het bnp bedroeg in 1994 39%. Van de totale beroepsbevolking werkt 23% in deze sector. De industriële centra liggen in het zuidoosten: ruim driekwart van de totale productie vindt plaats in de staten São Paulo (hier alleen al ruim 50%), Minas Gerais en Rio de Janeiro, waar ook ca. 70% van alle werknemers in de industrie werkzaam is. Van bijzonder belang in het ontwikkelingsbeleid is de uitbreiding van de zware industrie. Het paradepaardje van de Braziliaanse industrie is de automobielindustrie, direct gevolgd door de staalindustrie. Voorts zijn van belang de petrochemische en elektrotechnische industrie, de scheepsbouw en de textielindustrie. In de jaren tachtig werd ook een vliegtuig- en wapenindustrie tot ontwikkeling gebracht. Het aandeel van industriële goederen in de export is 60%. Bij de ontwikkeling van de Braziliaanse industrie spelen buitenlandse investeringen (de Verenigde Staten, Japan, Nederland en Duitsland) een belangrijke rol, zodat Brazilië thans een relatief modern industriepark kent.Handel De handelsbalans vertoonde in de jaren tachtig voortdurend een overschot (in 1988 een recordhoogte van $ 19 miljard). De belangrijkste importgoederen zijn machines en machineonderdelen, elektronica, aardolie, chemische producten, voedselproducten. De voornaamste exportgoederen zijn ijzer- en staalproducten, koffie, aardolieproducten, machines, auto's en auto-onderdelen, soja en vruchtensap. De belangrijkste handelspartners zijn de Verenigde Staten, Argentinië, Duitsland en Japan; Nederland is de afnemer van 7% van de Braziliaanse producten.Economische planning en ontwikkelingssamenwerking De ontwikkelingsplanning is sterk gedecentraliseerd, waardoor tegenstellingen zijn ontstaan bij de uitvoering van de plannen op federaal, regionaal en gemeentelijk niveau. Om de economische en sociale ongelijkheid tussen het achtergebleven noordoosten en de rest van het land te verminderen, zijn door de overheid omvangrijke steunmaatregelen voor de industriële sector uitgevaardigd (o.a. belastingfaciliteiten en gunstige kredietvoorwaarden voor investeerders) en werd in 1959 SUDENE, een regionale overheidsinstelling, opgericht. De door deze instelling opgestelde plannen betreffen vooral de infrastructurele ontwikkeling, de verbetering van de gezondheidszorg en het onderwijs en de bevordering van de industrie. Ze betreffen in mindere mate de landbouw. Voor de ontsluiting van het Amazonebekken werd van overheidswege SUDAM opgericht. Tot haar taken behoort o.a. de kolonisatie van het gebied langs de Transamazônica en het ontwerpen van plannen voor het rationeel benutten van het bosbestand. Brazilië sloot met het oog op het laatstgenoemde in juli 1978 een verdrag met Bolivia, Colombia, Ecuador, Guyana, Peru, Suriname en Venezuela, het zgn. Amazone-pact. De nadruk ligt hierbij op gezamenlijke projecten op het gebied van waterkracht- en infrastructurele werken en het behoud van de in het gebied aanwezige grondstoffen.De overheid heeft in de jaren zeventig een cruciale rol gespeeld bij het industrialiseringsproces. De tien grootste ondernemingen in Brazilië zijn staatsbedrijven, maar binnenkort worden ook de sleutelsectoren geprivatiseerd. De staat nam ook het voortouw bij grootschalige ontwikkelingsprojecten, waarvoor leningen werden afgesloten bij buitenlandse banken en internationale financiële instellingen als de Wereldbank. De gedwongen beperking van de overheidsuitgaven in de jaren tachtig leidde tot een terugval van de investeringen. Van 1969 tot 1988 ontving het land $ 2,3 miljard aan ontwikkelingshulp.Bankwezen De Banco Central do Brasil reguleert het bank- en beurswezen. De grootste banken zijn meestal staatsbanken of worden via een meerderheidsaandeel door de staat gecontroleerd. De belangrijkste is de Banco do Brasil. De Banco Nacional de Desenvolvimento Econômico e Socíal (BNDES), een staatsbank, is als ontwikkelingsbank van belang. Daarnaast zijn er tal van particuliere banken.Verkeer Het luchtverkeer is van grote betekenis. Het binnenlandse luchtnet behoort tot het dichtste ter wereld met ruim 1500 luchthaven(tje)s. Voor het intercontinentale verkeer zijn vooral de luchthavens van Rio de Janeiro (Galeão, met accommodatie voor supersonische vliegtuigen), São Paulo (Viracopos, bij Campinas), Recife en Porto Alegre van belang.De spoorwegen hebben slechts een totale lengte van ruim 30!000 km, waarvan de exploitatie in 1996 is geprivatiseerd. De meeste Brazilianen geven de voorkeur aan reizen met het busvervoer, dat in de dichter bevolkte gebieden van het land uitstekend is. Het wegennet omvat ca. 1,5 miljoen km, waarvan slechts 71!000 km geasfalteerd is. Ter ontsluiting van het binnenland wordt o.m. de meer dan 5000 km lange Transamazônica die van de Atlantische Oceaan tot de Peruaanse grens loopt, aangelegd. De binnenvaart heeft aan bevaarbare rivieren ca. 50!000 km ter beschikking. De Amazone is voor zeeschepen tot 5000 brt bevaarbaar tot Manaus. De zeescheepvaart concentreert zich op de grote havens Rio de Janeiro, Santos, Rio Grande en Paranagua; kleinere havens zijn die van Belém, Recife, Salvador, Florianópolis en Porto Alegre.terugGeschiedenis Van 1500 tot de 20ste eeuw Brazilië is op 22 april 1500 ontdekt door de Portugese zeevaarder Pedro Alvares Cabral, die met zijn vloot op reis was naar Oost-Indië. Kort tevoren waren Vespucci (juli 1499) en Pinzón (jan. 1500) op de Braziliaanse kust geland, maar krachtens het Verdrag van Tordesillas (1494) kwam het gebied aan Portugal toe. In 1530 vestigden zich de eerste Portugese kolonisten. Het land heette eerst Terra da Santa Cruz (Land van het Heilige Kruis), maar na 1540 werd het genoemd naar het brazielhout (= pernambuco [plantkunde]). Door de import van slaven uit Afrika en de export van suiker en hout bloeide de handel op. Nadat Portugal in 1580 in Spaanse handen was gekomen, beschouwde Nederland Brazilië als vijandig gebied. Herhaaldelijk werden Braziliaanse kustplaatsen door Nederlanders en Engelsen geplunderd en van 1630 tot 1654 bezat de West-Indische Compagnie nederzettingen aan de noordoostkust, o.a. Olinda en Recife (Pernambuco). Johan Maurits van Nassau, die deze nederzettingen als een vorst regeerde (1637-1644), gaf de handel vrij. In 1654 werden de vestigingen aan Portugal overgegeven en in 1661 werden de Nederlandse rechten voor ƒ 8 miljoen aan Portugal verkocht.Portugal ging meer aandacht besteden aan de kolonisatie, vooral nadat tegen eind 17de eeuw goud was ontdekt in Minas Gerais. In de 18de eeuw was de economie vrij goed, o.m. door de ontdekking van een rijke diamantader (1728). Toen Napoleon in 1807 Portugal aanviel, week de Portugese koninklijke familie met een groot aantal volgelingen uit naar Brazilië en vestigde zich in Rio de Janeiro. Koning Johan VI keerde in 1821 naar Portugal terug. Het vuur van de Franse Revolutie en van de Amerikaanse Vrijheidsoorlog was ook naar Brazilië overgewaaid, en toen de Portugese regering het land wilde terugbrengen tot de voormalige status van kolonie, stelde Pedro, zoon van Johan VI, zich aan het hoofd van de opstandige beweging (7 sept. 1822) en verdreef met steun van Engelse troepen de Portugese legers. Brazilië werd onafhankelijk van Portugal en een keizerrijk onder Pedro I.Deze trad nogal autoritair en willekeurig op, het parlement had weinig te vertellen en vooral het feit dat hij een deel van de Portugese staatsschuld had overgenomen, versterkte de liberale oppositie in het parlement tegen de keizer. In 1831 deed hij afstand van de troon ten gunste van zijn zoon, die toen vijf jaar oud was. In 1840 aanvaardde deze als Pedro II de regering. Onder zijn bewind kwam het land tot economische bloei. Het duurde lang voordat de staatsfinanciën gesaneerd waren en er had een oorlog plaats met Paraguay (1865-1870). De afschaffing van de slavernij zonder schadeloosstelling aan de slavenhouders (1888), alsmede conflicten met de kerk en het leger brachten de keizerlijke regering in diskrediet. In 1889 brak onder maarschalk Da Fonseca een opstand uit, die Pedro II dwong het land te verlaten.1900-1955 Brazilië werd hierna een republiek onder Da Fonseca, geheel naar het voorbeeld van de Verenigde Staten. Het land werd ingedeeld in twintig staten met Rio de Janeiro in een federaal district als hoofdstad. De staten kregen een grote mate van autonomie. De eerste decennia van de republiek waren onrustig. De ene president volgde de andere op en economische bloei wisselde af met crises, veroorzaakt door het ineenstorten van de prijzen op de wereldkoffiemarkt en het verdringen van bosrubber door plantagerubber. Tijdens de Eerste Wereldoorlog leefde de economie weer op. In 1917 verklaarde Brazilië de oorlog aan Duitsland, maar het nam niet actief aan deze oorlog deel. In de naoorlogse jaren bleef het land politiek en economisch instabiel.De verkiezingen van 1930 luidden een nieuw hoofdstuk in. Een van de kandidaten voor het presidentschap, Getúlio Dornelles Vargas greep 3 nov. de macht. Vargas regeerde met ijzeren hand. Hij genoot grote populariteit, maar hij omringde zich met een aantal politieke avonturiers, die niet wars waren van corruptie op grote schaal. Na een opstand in São Paulo (1932), die bloedig werd onderdrukt, versterkte Vargas zijn positie door de legertjes van de staten samen te voegen en onder federaal commando te brengen en zich te verzekeren van de steun van dit nationale leger. In 1937, toen hij volgens de grondwet niet voor een derde ambtstermijn herkozen zou kunnen worden, voerde Vargas met het leger een staatsgreep uit en verschafte zich dictatoriale macht. De buitenlandse politiek van Vargas werd gekenmerkt door opportunisme. Aanvankelijk steunde hij in de Tweede Wereldoorlog Duitsland en Italië, maar nauwelijks kregen de geallieerden militair overwicht, of hij verklaarde de As-mogendheden de oorlog en stuurde een Braziliaans expeditieleger naar Italië. De drang naar politieke en sociale hervormingen, die na de Tweede Wereldoorlog ontstond, heeft het bewind van Vargas niet kunnen overleven. Op instigatie van de Verenigde Staten verzocht het leger bij monde van generaal Enrico Gaspar Dutra hem af te treden. Vargas stemde hierin toe, waarna de grondwet weer werd gebaseerd op het presidentiële systeem. Dutra, de leider van de Partido Social Democrático (PSD), werd in 1945 tot president gekozen.Dutra voerde een nogal conservatieve politiek en bracht vrijwel geen sociale hervormingen tot stand. Dit bracht hem in moeilijkheden met de communistische partij, die vervolgens in 1947 werd verboden. Bij de verkiezingen van eind 1950 werd Vargas, die zich kandidaat had gesteld voor de arbeiderspartij Partido Trabalhista Brasileiro (PTB), gekozen tot president. Hij had echter niet meer de greep op het land die hij vroeger had gehad. Gevoed door de slechter wordende economische toestand, werd de kritiek op zijn bewind steeds sterker. De strijdkrachten eisten in 1954 het aftreden van Vargas. Eerst weigerde hij, maar op 23 aug. 1954 gaf hij toe. Een dag later pleegde hij zelfmoord.1955-1964 Bij de in 1955 gehouden verkiezingen werd Juscelino Kubitschek, kandidaat van de PSD, tot president gekozen. De door hem aangekondigde politiek leidde tot ongeregeldheden, die met kracht werden onderdrukt. Tot Kubitschek zijn ambt aanvaardde in begin 1956, verkeerde het land in staat van beleg. De regeringsperiode van Kubitschek werd gekenmerkt door een energieke uitvoering van industrialisatie, wegenbouw, aanleg van stuwdammen, enz., maar de corruptie nam toe en de inflatie liep op tot 45% per jaar; hierdoor was er een aaneenschakeling van onlusten. Zijn inflatoire politiek bracht het land aan de rand van de financiële afgrond. Hij voerde een uitgesproken pro-Amerikaans beleid; de communisten bleven buiten de wet gesteld. In verband met de verkiezingen van 1960 werd de regering in mei 1959 gewijzigd. De minister van Oorlog, maarschalk Henrique Teixeira Lott, de sterke man achter Kubitschek, was door de sociaal-democraten en de arbeiderspartij als kandidaat aangewezen. Hij werd opgevolgd door maarschalk Odylio Denis. De oppositie, de nationaal-democratische en de christelijk-democratische partijen, stelden de gouverneur van São Paulo, Jânio da Silva Quadros, kandidaat. Bij de op 3 okt. 1960 gehouden verkiezingen werd deze tot president gekozen. De nationalist Quadros had zijn verkiezing vnl. te danken aan zijn beloften de bezem door de politieke stal te halen en een halt toe te roepen aan de inflatie. De verwachtingen omtrent hem waren hoog gespannen, maar zijn redevoering waarin hij o.m. verklaarde normale betrekkingen met de communistische landen te willen, oogstte zulk een storm van kritiek, vooral van de kant van de strijdkrachten, dat hij op 25 aug. 1961 geheel onverwacht aftrad. Bovendien had hij de heersende klassen tegen zich in het harnas gejaagd, met zijn progressieve aanpak van de binnenlandse moeilijkheden, de sociale tegenstellingen en de agrarische problemen. Zijn grondwettelijke opvolger was de vice-president João Goulart, leider van de arbeiderspartij PTB, maar de strijdkrachten en het bedrijfsleven, die hem van linkse sympathieën verdachten, verzetten zich tegen hem. Na een grondwetswijziging, waarbij de uitvoerende macht in handen kwam van een premier, die verantwoording schuldig was aan het parlement - als zodanig werd gekozen de sociaal-democraat Tancredo Neves - kon Goulart op 9 sept. het presidentschap op zich nemen.Het vrij slappe optreden van Goulart, in macht beknot, leidde tot een aaneenschakeling van onlusten. Hongertochten, plunderingen en brandstichtingen op grote schaal hielden het leger vrijwel constant in staat van alarm. Aan de samenstelling van een nieuw kabinet op 7 okt. 1962 gingen een eindeloos geharrewar en politieke touwtrekkerij vooraf; ten slotte werd Hermes Lima tot premier benoemd. Bij een in jan. 1963 gehouden referendum bleek dat een grote meerderheid van de bevolking het presidentiële systeem hersteld wilde zien; het parlementaire systeem had duidelijk gefaald. De ontevredenheid over het beleid van Goulart, in combinatie met de steeds slechter wordende economische toestand, leidde op 31 maart 1964 tot een militaire opstand, waarbij Goulart werd afgezet. Zijn linkse politiek was hem noodlottig geworden. De druppel die de emmer van zijn politieke tegenstanders deed overlopen, waren zijn decreet tot een demagogische en weinig constructieve hervorming van het grondbezit en zijn voornemen de communistische partij te erkennen. Dit leidde tot de vorming van een 'front tegen misbruik van de macht', gesteund door de strijdkrachten.1964-1974 Op 11 april 1964 werd generaal Humberto de Alencar Castelo Branco als 'overgangspresident' gekozen door een gezuiverd parlement. Zijn ambtstermijn werd verlengd tot 15 maart 1967 en de verkiezingen voor een nieuwe president werden uitgesteld. In okt. 1964 waren de politieke zuiveringen, waarmee direct na de omwenteling was begonnen, voltooid. Naar schatting 4000 mensen, onder wie 112 parlementariërs, werden uit hun ambt ontzet. Ministers en hoge ambtenaren van het bewind van Goulart konden voor een bepaalde tijd niet in hoge ambten worden gekozen, kleine partijen werden uitgeschakeld en er werden maatregelen inzake de niet-verkiesbaarheid van bepaalde personen uitgevaardigd. Dit was vooral gericht tegen Kubitschek, die na een buitenlands verblijf in het land was teruggekeerd en zich weer in het politieke leven mengde. Castelo Branco eigende zich geleidelijk aan dictatoriale macht toe en beknotte de rechten van het parlement steeds meer. Op 11 dec. 1965 werd een nieuwe oppositiepartij opgericht, de MDB, waarvan de meeste aanhangers behoorden tot de ontbonden arbeiderspartij. In 1966 werd het tweepartijenstelsel ingevoerd: uitsluitend de MDB en de ARENA (regeringspartij) waren toegestaan. De uitslag van de verkiezingen van 12 van de 22 gouverneurs, die op 3 sept. 1966 werden gehouden, stond bij voorbaat vast, omdat Castelo Branco ervoor had gezorgd dat alleen kandidaten van de ARENA konden worden gekozen. Uit protest nam de MDB niet deel aan de verkiezingen. Een maand later (3 okt.) werden de presidentsverkiezingen gehouden. De minister van Oorlog, Arturo da Costa e Silva, die zich tot groot ongenoegen van de president kandidaat had gesteld voor de ARENA, werd door beide huizen van het Congres tot president gekozen. Aan deze verkiezingen deed de MDB niet mee. Da Costa e Silva zei dat hij de revolutie van 1964 zou voortzetten en dat hij geen amnestie zou verlenen aan politici die uit hun politieke rechten waren ontzet. Ook bij de in november gehouden parlementsverkiezingen behaalde de ARENA een duidelijke overwinning.Op 15 maart 1967 aanvaardde da Costa e Silva zijn ambt en trad een nieuwe grondwet in werking. Deze voorzag o.m. in een indirect gekozen president en vice-president en in een verdere beknotting van de bevoegdheden van het Congres, doordat de president via nooddecreten en zgn. 'institutionele actes' wettelijke besluiten kon nemen. In dec. 1968 werd het Congres voor onbepaalde tijd ontbonden en nam de regering de bevoegdheid bij decreet te regeren. Da Costa e Silva werd op 31 aug. 1969 getroffen door een hersenbloeding; zijn functies werden overgenomen door een militaire junta, die daarbij de constitutie schond door vice-president Aleixo te passeren.Op 7 okt. wees de junta de 63-jarige generaal Emílio Garrastazú Médici aan als presidentskandidaat; op 25 okt. werd hij door het ten gevolge van talrijke zuiveringen zeer gehavende Congres, dat voor deze gelegenheid weer bijeen was geroepen, officieel tot president gekozen. Op 30 okt. werd Médici als president beëdigd en trad een nieuwe grondwet in werking, waarbij de bevoegdheden van de wetgevende macht aanzienlijk werden beperkt en die van de uitvoerende macht sterk werden uitgebreid. De stelselmatige bestrijding van de linkse oppositie uitte zich in talrijke arrestaties. Alleen de kerk kon het zich veroorloven nu en dan een woord van protest te laten horen, hoewel ook tegen haar bepaalde maatregelen niet uitbleven (o.m. tegen de aartsbisschop van Recife, Dom Helder Câmara). Het bewind werd beschuldigd van marteling van gevangenen, het in stand houden van een onrechtvaardige sociale structuur en het uitroeien van Indianen (dit laatste bij het economisch openleggen van het Amazonegebied). De ontevredenheid in het land nam sterk toe, met name over het feit dat de baten van het 'economische wonder', dwz. de sterke economische expansie in de jaren 1967 tot 1973 (mogelijk gemaakt door het toestaan van uitgebreide faciliteiten aan buitenlands kapitaal), niet ten goede kwamen aan de massa van de bevolking. Guerrillero's namen - soms met succes - hun toevlucht tot ontvoering van diplomaten om hun eisen kracht bij te zetten.1974-1986 In jan. 1974 werd Ernesto Geisel tot president gekozen; in maart werd hij als zodanig geïnstalleerd. De door hem beloofde politieke liberalisering bleef uit. Wel werd onder zijn bewind de perscensuur op dagbladen en tijdschriften opgeheven, maar de censuur op de massamedia radio en televisie bleef bestaan. Bij parlementsverkiezingen in 1974 en 1978 behaalde de MDB grote overwinningen. Geisel reageerde met het doorvoeren van een aantal constitutionele veranderingen, o.a. de benoeming door de president van eenderde van de senaat en de ondervertegenwoordiging in het Congres van de stedelijke gebieden, waar de MDB de meeste aanhang had. In november 1978 werd generaal João Baptista de Oliveira Figueiredo door een kiescollege gekozen als president. Voor zijn aftreden maakte Geisel de terugkeer van politieke ballingen mogelijk en schafte hij de meest repressieve institutionele acte (nr. 5) af.Onder druk van de groeiende oppositie, die o.a. tot uiting kwam in demonstraties en stakingen in de grote steden, zette Figueiredo na zijn aantreden op 15 maart 1979 een beleid door van 'abertura', geleidelijke politieke liberalisering. Eind 1979 werd een amnestie afgekondigd voor alle politieke gevangenen en degenen die hun politieke rechten verloren hadden. Ook werd het tweepartijensysteem opgeheven. De MDB werd onder de nieuwe naam PMDB een brede oppositiepartij, waarbij zich ook de nog verboden communistische partij aansloot. De regeringspartij ARENA werd omgedoopt in PDS en steunde vooral op de traditionele politici op het platteland. Bij de algemene verkiezingen van 15 maart 1982 behaalden de oppositiepartijen een meerderheid in het Huis van Afgevaardigden en tien gouverneursposten (in de belangrijkste deelstaten). De PDS kreeg twaalf gouverneurs in de dunner bevolkte deelstaten in het noorden en noordoosten, en behield de meerderheid in het kiescollege dat de opvolger van Figueiredo zou aanwijzen. Het ontbrak de oppositie aan de tweederde meerderheid in het Huis van Afgevaardigden die noodzakelijk was om directe presidentsverkiezingen mogelijk te maken. De PDS stelde de bankier Paulo Salim Maluf kandidaat voor het presidentschap. Een deel van de PDS kon zich echter niet met zijn kandidatuur verenigen en richtte een eigen partij op, de Partij van het Liberale Front (PFL), die de kandidaat van de PMDB, Tancredo de Almeida Neves, ondersteunde. Hiermee verkreeg Neves een meerderheid in het kiescollege, dat hem op 15 jan. 1985 koos als president en José Sarney van de PFL aanwees als vice-president. Neves zou op 15 maart ingehuldigd worden, maar moest de avond tevoren opgenomen worden in het ziekenhuis. Na zijn overlijden (21 april) werd Sarney op 22 april 1985 als president beëdigd, waarmee een einde kwam aan 21 jaar militair bewind.1986- heden Aanvankelijk kon Sarney rekenen op ruime steun onder de bevolking voor zijn economisch beleid, dat in februari 1986 gestalte kreeg in het Cruzado-plan, waarbij een nieuwe munteenheid (cruzado) werd geïntroduceerd en een bevriezing van lonen én prijzen werd afgekondigd. De economische crisis, veroorzaakt door een enorme schuldenlast, werd echter niet minder groot. De algemene verkiezingen van 15 nov. 1986 werden een grote overwinning voor de PMDB, die een meerderheid kreeg in beide huizen van het Congres. Vanaf febr. 1987 werd het Congres omgedoopt in een Grondwetgevende Vergadering, die een nieuwe democratische grondwet moest opstellen onder voorzitterschap van PMDB-leider Ulysses Guimaraes.Op 5 okt. 1988 werd de nieuwe grondwet goedgekeurd, waarbij het presidentiële systeem met enige beperkingen gehandhaafd bleef. De teleurstelling over het beleid van Sarney leidde tot een nederlaag voor de PMDB en de PFL bij de gemeenteraadsverkiezingen van 15 nov. 1988. Grote winnaars waren de Arbeiderspartij PT van vakbondsleider Luis Inacio da Silva (bijgenaamd Lula) en de Democratische Arbeiderspartij PDT onder leiding van Leonel Brizola, een zwager van ex-president Goulart. De presidentsverkiezingen van 15 nov. 1989, waarbij de bevolking voor het eerst sinds 1960 direct een president kon kiezen, werden uiteindelijk gewonnen door de rechtse populist Fernando Collar de Melo. In maart 1990 aanvaardde hij het ambt van president. Hij had echter weinig steun in het parlement en zocht per onderwerp steun bij het parlement. Wegens corruptie van Collar en zijn naaste omgeving, trad Collar in dec. 1992 af, enkele uren voordat de Senaat aan de afzettingsprocedure zou beginnen. Itamar Franco volgde hem op als president.In april 1993 sprak een meerderheid van de kiezers zich bij referendum uit voor het behoud van de republikeinse regeringsvorm en voor een presidentieel systeem boven een parlementaire variant. De politieke onmacht van de regering kwam o.m. tot uiting in het feit dat het land in ruim anderhalf jaar vijf ministers van Economie en Financiën had gekend. In okt. kwam een groot corruptieschandaal aan het licht waarbij tientallen politici waren betrokken. De politieke enquêtecommissie naar corruptie onder politici droeg op grond van haar bevindingen in jan. 1994 achttien afgevaardigden voor voor ontslag. Uit een ander onderzoek bleken nauwe contacten tussen onderwereld en politiek. Het federale budget gaat voor 40% op aan corruptiepraktijken.Winnaar van de presidentsverkiezingen in okt. 1994 was Fernando Henrique Cardozo. Bij de gelijktijdig gehouden parlementsverkiezingen bleef de PMBD van oud-president Sarney de grootste. Ter vervanging van de cruzeiro real werd een nieuwe muntsoort ingevoerd, de real, die gekoppeld werd aan de dollar. Als gevolg hiervan daalde de inflatie scherp. In aug. 1994 kwam tussen Brazilië, Argentinië, Uruguay en Paraguay de douane-unie Mercosur tot stand, waardoor een groot deel van de invoertarieven verdween en een gemeenschappelijke buitenmuur werd opgetrokken.President Cardoso kondigde in febr. 1995 belangrijke hervormingen aan, maar hij moest zijn plannen op sociaal terrein intrekken na fel verzet van vakbonden en politiek en zijn belastinghervormingen werden op de lange baan geschoven. Ook in 1996 liepen de hervormingen grote vertraging op of zij werden door toedoen van de oppositie sterk beknot. Eind maart 1995 kondigde de president een versnelling van de landhervormingen aan, maar ook hier was de praktijk anders. Het privatiseringsplan verliep eveneens traag, omdat politieke partijen, vakbonden en andere organisaties een uitverkoop van de nationale bodemschatten vreesden.Economisch ging het Brazilië na 1992 niet slecht. In 1995 en 1996 bleef de inflatie laag en de periode van hyperinflatie lijkt voorbij. Zorgwekkend was dat de werkloosheid in de steden, ondanks de economische groei, verder toenam.terugRegenwoud en straatkinderen De vernietiging van tropisch regenwoud in het Amazonegebied leidde tot heftige protesten door buitenlandse en binnenlandse milieuorganisaties. Op 22 dec. 1988 werd de leider van de vakbond van rubbertappers, Francisco Mendes, die internationale bekendheid had gekregen als milieuactivist, door grootgrondbezitters vermoord. Hierna moest president Sarney concessies doen, zoals bijv. in jan. 1990 de (tijdelijke) sluiting van de grootste tinmijn ter wereld in verband met vervuiling van de Amazonerivier. In nov. 1989 startte een internationale actie voor hulp aan de Yanomamö-Indianen. Desondanks werden regelmatig Indianen vermoord door o.a. goud- en tinzoekers. Met name in Rio de Janeiro, waar ca. 6000 straatkinderen leven, opereren doodseskaders die systematisch straatkinderen vermoorden. De doodseskaders blijken nauwe banden met de politie te onderhouden en worden zelden gestraft.
Bron "brazilie algemeen" : Algemeen
Hoofd index pagina van "brazilie algemeen"
|
|
|
|
