brazilie장군
브라질 (공식적으로: Rep3ublicaFederativa은 브라질 의zuid-Amerika안에 연합 공화국을), 8 한다.511.inw160수백만에965,km2. (19inw. km2에 의하여); 자본: Bras3ilia. 칠레와 에쿠아도르의 예외에 그것7920키로미터의 해안 길이에zuid-Amerika의 그리고, 대서양에 동쪽안에 모든 나라에 국경. 나라에는 대서양안에 몇몇onbetekenende섬 및 몇몇 해안 섬은 그렇다 하고 대륙 지역이상으로 영토가, 있지 않는다. 통화는 진짜, 100개 센타보안에 다시 나누어 이다. 국경일은Onafhankelijkheidsdag9월 7 일, 이다.terugFysischegeografie조경 브라질은 뒤에 오는 자연적인 조경안에 분할될 수 있는다: 1. bAmazon지역, (대강 브라질에 km2 3개 수백만은) 속한다. 그것은 아주 오래 된다, 편평한,komvormig에 의하여 구부리는 지역. 2. 가이아나 (m) 남쪽 사면 (소화기 높이 보다는3000의의hoogland, Tapirapec3o, 소화기. Pacaraima, 소화기. 브라질에Acara3i은) 속한다. 3. 브라질 (높은400-1000m.)의 산 나라는 브라질의 표면의Amazon평야 그리고b의 남쪽에 지역을 충당하고안에 분할될 수 있는다: a. 서쪽안에MatoGrosso,plateaulandschap의 고원; 그리고b. hoogland은 범위zuidwestnoordoost가는 산 사슬에의해 이 고원의 동쪽에Midden-Brazili5e의, 그리고 그것의 분리했다. 강하게 험한 지역 이다. 4. 서쪽 (Itat3iaia,2712Zuidoost-Brazili5e, 소폭, 낮은 해안 지역, 예리한 가장자리에 대서양 측에 폭파하는 걷어차는 조경에서m) 존재하는, 그리고hooglandafhellend.gebergteontwikkeling은 국가안에Minas가장 강한Gerais이다. 해안은 작다geleed; 단Amazon광대한 델타는 상당한 중지를 형성한다. 극단적인 남쪽안에 해안은 큰 해안 초호 (Lagoa도스Patos,LagoaMirim)에의해 성격을 나타낸다. 이것의 북에에,Janeiro은 리오에,kustgebergte(소화기 속한다 대서양에 지역에Mar을) 하십시요. m)Brazili5es중대한 시점은PicoPhelps(베네수엘라에 국경에3045이다.기후에는 명확한 열대 특성이 있는다 하기 위하여, 시간안에 전체 사기 브라질다음에 극단적인 남쪽에 기후는 둥글게 된다. 결정력이 있는 그것으로 2개의 고기압은 아래와 같는다: 큰 대양의 위 아열대 지방 고기압, 및 가장 중요한 대서양의 위 저것. 양쪽사이에luchtdruk이 적도의 나라 부속의 위 난방에 의하여 브라질 친척의 위 최소한을, 보이는drukmaxima은 강화한다lagedrukgebied. 열대 지방 집중 지역 그 자신이 이는 것을 이것은, 또한 브라질의 위 년의 큰 부분동안에, 부르는 열대 지방 정면 (ITF) 의미한다.바람은 일반적인 약점 및 가변안에 내륙 나라안에 있는다. 해안에 동부쪽 방향에서 바람은 우월한다; 그들은 브라질 온난한 교류에 관하여 관계되 젖는 온난한 공기를 빌n다. 10컕사이.브롬. 그리고 적도는 바람overheersend동쪽 남동 이다 (passaat을 본 위하여).나라의 북안에 온도는 약간의variatie을 보인다; 게다가 남쪽으로 온도의 연례 걸음은 증가하고, 그러나 아직도 관계되 역시 작게 남아 있는다.평균 매달 온도는 그런 까닭에 아무데도 높은extreem이다. 저것은 매일 최대에 또한 적용한다. 따라서 국가Par3a안에 (Bel3em에) 관측된, 절대 최대는34캜이다; 거기서의 큰 습도에 의하여 온도는 아래에18캜에 밤에 그런데 결코 줄이지 않는다. 게다가 남쪽으로 그런데 어떤을 시간 갑작스러운coolings을 위해, 때 북에 해상 극지 기류 풀어 놓는다. 그런동안에 (friagem) 있는다15컕의 지리적인 폭에 가능하다koude-invallen.브롬. 단vriespunt의 위 고를 것이다 넓은30캜의 한 쌍 일 시간 감소안에 온도. 그런coolings은 나라의 극단적인 북안에 결코 일어나지 않는다: 북쪽으로 흐르는 -과 그것으로uitvloeiende- 냉기는Amazon가을 슬레이트 일반적으로 아직도 단500종사하고1000년m.안에 두껍게 있고 그것의 온도는 그때 더이상 낮은 이 방법extreem. 20 위도의 북에 이들은 이다 3 번 관측했다 년당에 2개을 -koude-invallen.브라질은 전체neerslagrijk에 나라 이다. 서쪽안에Amazon지역의 큰 부분안에, 특별하게 강의monding을, 년 가을당 침전물 2000 이상 밀리미터 닫거든. monding침전물의 가까이에 특별하게, 거기서 (남쪽) 서쪽안에 여름동안에 2 비 시간, 있는다febr안에 크다 내린다.-okt안에 유월 및 작은.- 일월. 건조한 더욱 또한tussengelegen건조한 시간은 절대로 폭풍우에, 그러나 거기서 거의 매일buien, 대개는 한 쌍이 되었다 내리지 않는다. 건조한안에 시간은 곳에 침전물이의 대개는convectieve원천을 이는 적도 지역을 위해 성격을 나타내는 오후까지 그리고 2 비 시간 침전물동안에 모두 한계를 둔다, (대류를 본 위하여). braziliaanse해안 침전물에 따라서oplandige바람의 대개는 증가한 댐은향하여gebergten된다. 침전물은 또한 이것 일반적으로동안에onweersbuien떨어진다. Recife의 주위안에를 제외하고 그것은 일반적으로 여기zomerregens을 관계한다. 이것은 전부 내륙 나라에 또한 적용한다.어느 응축이 일어나는 까 그 결과로 젖는 온난한 열대 적도 공기가의 북쪽으로 흐르기 차 극지 공기에의해 들 때문에,friagemverschijnsel은 풍부할 침전물에 흔하게 한 쌍이 될 것이다. 최후에friagemregens조각에 대개는 3 종사하고 5 일.Hydrografie은 대서양에 전체 브라질의 배수장치 생긴다. 훨씬 가장 큰 배수 시설은Amazon을 형성한다. Zuidoost-Brazili5ewatert은Noordoost-Brazili5e안에 파라과이paran3asysteem에 의하여, 일어난다 쌍둥이 강Araguia-Tocantins과S6ao에 의하여Amazon체계 (Tapaj3os,Xingu)의 몇몇 큰 강에 의하여, 더하여 부분 이것Francisco끝냈다. 많은 걷어차기에 의하여 - 있는다 큰 근해 가을의 수plateaulandschappen; Paran3a안에Igua1cu의monding에S6ao안에PauloAfonso-vallen을Paran3a안에Francisco,SeteQuedas(=7 근해 가을은 이다), 및Igua1cu-vallen있있는 가장 큰. Chaco안에 진행하는, 큰 습지 지역MatoGrosso서쪽에 남쪽안에 북쪽 속인다 (파라과이).식물 증가는Amazon지역 특별하게 큰 유형 부에의해 성격을 나타내는 열대우림 (설v아)에서 가깝게 전체 존재한다, 풍부는의 그리고zgnlianenepifyten. etagebouw,dwz. 몇 수준에 나무는 도달한다 고. 큰 숲을 나눔것에는동안에 일정한 홍수의 습지 낱단의 특성이 그 결과로hoogwaterperioden있는다 (igap3o). 이 지역안에 낮은 고원 (육지firme)은 범람하지 않는다, 그 결과로 다른 식물 모양이 그때 열대우림 유형 (caaet4e)을 개발한 까 어느것이라고의,o에.m. 60m.의 고도를 도달할 수 있는 나무. 이 낱단안에 귀중하다에,bijv은. 유효한mahonie,tevens낱단 제품것과 같이paranoten. 그 결과로 파기의 위로에 의하여 숲 잔디 지역안에 뻗기 그들자신을 현지에에서indianen(잠빈앗). 브라질의 산 나라의 북부는 건고 숲 (catinga,caatinga)에게,loofafwerpendgeboomte에서, 존재하는 몇몇 유형 종려를 가지고 가고, 선인장 유형succulentendoornstruiken. 따르는 강 대상림에 따라서에 광막한 대초원 지역 (campos) 이것에 남부 사람. Zuidoost-Brazili5e의hoogland은 가벼운 숲 (남양 삼나무속 나무)에 분할 넘어서 성장했다. 국가 리오 그란데의 지역은 아열대 지방 낱단에서sul을 존재한다 주요하게 한다. 가깝게 전체 해안에는,Santos에,mangrovevegetatie이 있는다. 사용 지역안에 문화 나라가 국가S6aoPaulo과Santa.catarina에 해안 지역에 그리고 내륙 나라안에 한계를 주요하게 둔다 대로 가지고 가는.진짜로 큰 허rb이v오r엇이 구시대에서 고죄되어것과 같이 있있, 동물성 세계 열대 모양 부의 열대 다우림의, 이는 동물성 세계, 특별하게. 거기서 수많은 생활은klauwaapjes아울러 (의mendicant수사 원숭이, 광속 원숭이, 거미원숭이, 모직 원숭이brulapen), (올빼미 원숭이는, 의 솔 원숭이, 치명적인 맨 위 원숭이springapen), 모든 진짜 나무 점령자를breedneusapen,grijpstaartapen. 고양이 같은 육식 동물은o이다.m. jaguar,poema및ocelot; 대표되었다o에의해wasberen.m. krabbeneter, 역할 꼬리 곰 및 코는 품는다. hondachtige의 표시가 육식 동물에 의하여 낱단 개 및 남자 늑대 가치가 있는다. Amazon지역안에 누구든개은reuzenotter을 발견한다.큰 있는다ohoefdieren.m. 맥 및 습지 수사슴; 또한 여기 탯줄 점 돼지는 살n다. 수는에의 크다,o.m. 아직도의agoeti,capibara또는 근해 돼지 의 외관 쥐 그리고 남쪽안에grijpstaartstekelvarkens또한의, 코이푸. 전형적인 남 아메리카 유형은 아르마딜로, 표범 및 안t-어XX어rs 이다. Amazon안에에 해안에 따라서, 해우는 (lamantijnen) 살 강안에zoetwaterdolfijnen. 수는에의 크다. 주머니쥐는 또는 버팔로에는 여기 중요한 배급이 있는다; 여기 또한wateropossum, 살아있는 근해 살아있는 유대류안에 어떤. avifauna은 유형과 개인에게 아주 부유하다; 많은 풍토성 선의 밑에 있으십시요. 언급의 값이 있는o은 이다.m. kolibries, 로 새, 파리통, 개미 새, 앵무새 및toekans. 또한 유형의 수는reptielen수륙양용비행기는 광대하다 (안XX온d아, 모충 호스 큰 뱀,koraalslangen, 강저 맨 위 독사, 유독한 개구리, 등등.). 강은 부유하다meervallen, 잉어 연어cichliden, 가능하게 세계안에 가장 부유한zoetwatervisfauna. 저 목적를 위해arapaima은 3개의m. 길이에, 세계안에 가장 큰zoetwatervis속한다. 모양 -과 나비의, 불가지한 큰의 색깔 빛남은, 특별하게insecten. 브라질에서 또한 아주 큰 광재는 고죄되었다. 더 건조한 대초원 지역에는 전체로 소유한다 동물군을 있는다. 동물성 세계에 가장 큰 위협은oerbos, 더 억제되지 않는 난조 및dierenhandel의 삼림 벌채 이다. 많은 경우에 아마 이미 너무 늦게 오는 무엇이, 성격 보호는 느린 지역을 이긴다. 동쪽안에Itat3iaia국립 공원은o을 포함한다.a. 산 고체 질량. 현재 그것은 동물원에 의하여 성장하는klauwaapjes(leeuwaapjes)안에의 보호된 장소에에 끈다 실험된다.인구 구성과 간격은 인구 구성과Indiaans-negride-Europese원천의 아주 이질적 이다. 아직도 인생 길 원래 있는다 고 수는의indianen, 더 적은에 어느 동등한 대학살이 위에 교통하는indianen까 그들의 파내기에 의하여 전체 인구 그리고 감소의 보다는0.2%이,에서의Amazon지역,woongebied합계한다 (1988년). 추가로,centraal서쪽brazili5e안에 살아있는indianen. 분할FUNAI의 관리의 밑에1968부터 선 그들은 안으로 (합계128안에) 분류되었다reservaten, (=Funda1c6aoNacional도스Indios); 이 몸은 점차 적이고, 평화로운 방법안에 사회안에 한다의 통합을indianen갔다. 내륙 나라의 거대한vastitude, 이 기관에게 실제로는 수시로 죽는 특성을 하는 정부 공무원의 지견에 모험가의 필요한 금융 자원, 이해력의 부족 및 탐욕을, 그렇다 또는 아니 결여된.식민지 사람이 브라질에, 항구 도시onvermengd안에 오면16de세기부터 주요하게 남아 있었었던 내륙 나라안에Portugeses, 그러나indiaanse인구에 섞었다. 특별하게1880년과1914년사이에 많은 것immien거기서 브라질에 왔다: Italianen은, 시리아인spanjaarden, 폴란드,duitsers과 (1908년에서것과 같이)Japaneseslibanezen.장군안에 혼합 원천의 사람mesti1cos으로 일반적으로 지적된다; mamelucos으로Indiaans-Europese근원의 저것; 그들은Noordoost-Brazili5e의 내륙 나라안에 인구의 대다수를 형성한다. Cafuzos은Indiaans-negride,brancos또는pardosv안Europees-negride근원의 이다; volksmond안에 최후morenos(동정적인 명칭) 또는 (공연히 싫은)mulatos은 부른다. 브라질에는 이 인구사이 예리한 길항작용이 않않, 착색한 인구 일반적으로 인구의 사회적으로 더 높은 층안에 곤란한 이 그룹을 위해 및 유물 그것을 위해geringschatting은 관통한다 이다. 인구의Blanke부속은 대다수를 형성한다 (대강 합계의53%은), 나중에pardos따른다 (대강 22%),mamelucos(12%) 및 까만 인구 (대강 11%).연감 인구 증가는 대강에 합계한다. 1,8%. 브라질안에 연령 구조는 균형이 잡히지 않다: 대강. 인구의 반은1995년, 더 젊게 20 년에 이었다. 출생시 평균 수명 기대는 남자64년과 여자를 위해69년 이다. 1990년에, 인구의18%은15년보다는 오래 되었다 문맹.또한 간격은 불평등의 큰 계급에의해 성격을 나타낸다: 북의 해안 지역안에 -과 남쪽 서쪽 및 살아있는 남쪽 무언가 표면의eenderde보다는 더 대강. 전체 인구의90%. Amazon지역에는 및 서쪽에는 이와 반대로resp의 인구 촘촘함이 있는다. 1과 2. 의 9inw. km2에 의하여. 전진 도시화의 대화 있는다: 특별하게sla(favelas)이 급속하게 연장한 도시안에 살아있는 인구의77%. 15.3백만개의inw가장 큰 도심권은S6aoPaulo(이다.) 그리고 리오Janeiro(10.2백만개의inw.).언어 공용어는 현대 통어론에 관하여 포르투갈안에 더 오래되었던 발표와 낱말 보물에 관하여 언어 말했었던, 포르트갈어 그러나 이다. 브라질의 포르트갈어는tupinamb3a사람에의한 언어의 많았던leenwoorden말했었다. 16de과17de세기안에 북안에 큰 부위안에Tupi은 해안에 따라서 그리고 프랑크 말 이었다. 특별하게 동물, 식물 및 지리적인 기간의 이름안에 이 낱말 예방. afgelegen지역안에 빈번하게 아직도 국내 언어는 북쪽 동쪽안에Tupi및 남쪽 서쪽안에Guerani, 말했다.종교 브라질은 완전한 종교 자유를 있있다. 인구는Roman-catholic넓은89%과 대강을 위해 이다. 마지막 그룹이 년안에 강한 증가를 80과 90 경험한8%Protestant. 수는의 특별하게 크다spiritisten. 많은 것를 위해volksgodsdienst의 천주교와 온갖 모양사이 국경은, 막연한macumba와, 극단적으로 이다. 더욱 프랑스 남자 알란Kadec에 돌려보내는'과학적인spiritism'이다, (=h.L. DenisardRivail아주 도시안에, 특별하게 퍼지는1803-1869년). Roman-catholic교회는 스무째 세기안에keizerrijk동안에, 기관 국가의 손안에 계기를, 되었다 존중했다. 1934년에, 실재물이 고칠 그러자) 교회와 국가1946년에, 분리해 되었다 (처음으로1890년에 저것이라고 일어나는.관리부 및 사회 국가 기관은 각 국가 그것의 자신의 헌법, 으회 및 주지사가 있는다. 영토는 중앙청의 밑에 직접적으로 떨어진다. 1988년부터 군 의회의1969년에서 권위주의적인 헌법을 대체하고 으회로 많은 대통령 허가를 옮긴 계속 새로운 헌법은 효과적 이다. 4 년간 선택하는의 힘은 직접적으로 대통령, 그러나 의회제의 대신에 대통령regeringsvorm유물 제한되었다. 입법부는 2개의 약실에서 존재한다: 81명의 일원 (국가에 의하여 3)과 범위 그리고 상원 (연방Senado)세 4을 위해 선택해 세 8을 위해 저것이 선택되는513명의 일원과 대표 (Camara도스Deputados)의 집. 육군의 관계되 큰 영향은o이다.a. 육군 통제의 장에 의하여 영원한 의논안에 보이는. 모든 시민을 위해 거기서 투표권은16년에서것과 같이 존재한다.행정 분류는 주요한Bras3ilia의 주위에26의 국가 그리고 연방지구안에 연합 공화국 브라질 분할되었다. 국가는 자치제 (munic3ipios)안에 다시 나누었다. De gouverneurs en de parlementen van de federale staten worden in directe verkiezingen gekozen. Voor statistische doeleinden en om redenen van planning onderscheidt men de macroregio's Noord, Noordoost, Zuidoost, Zuid en Centraal-West.Lidmaatschap van internationale organisaties Brazilië is lid van de Verenigde Naties en een aantal van haar suborganisaties, de OAS (Organisatie van Amerikaanse Staten), de IDB (Interamerikaanse Ontwikkelingsbank), de LAIA (Latijns-Amerikaanse Integratie Associatie), de SELA (Sistema Económico Latinoamericano), de Mercosur (de vrijhandelszone van een aantal Zuid-Amerikaanse landen) en het Amazone Pact.Partij- en vakbondswezen In mei 1985 werd door middel van een amendement op de grondwet de vrije vorming van politieke partijen toegestaan. In 1996 waren 17 partijen in het parlement vertegenwoordigd, waarvan de belangrijkste zijn: de Partido do Movimento Democrático Brasileiro (PMDB), de rechtse Partido da Frente Liberal (PFL) en de Partido da Social Democracia Brasileira (PSDB), de partij van president Cardoso. Sedert de opheffing van de militaire controle op vakbonden zijn op nationaal niveau twee overkoepelende vakcentrales gevormd: de progressieve CUT (Central Unica dos Trabalhadores: Eenheidscentrale van Arbeiders) in 1983 en de CGT (Confederaçao General dos Trabalhadores: Algemene Arbeidersfederatie) in 1986. De met de PMDB verbonden CGT is met 1258 aangesloten vakorganisaties de grootste centrale. De nieuwe grondwet van 1988 garandeert onbeperkt stakingsrecht.terugEconomie Inleiding Het algemeen economische beeld van Brazilië is vanaf het midden van de jaren vijftig nogal wisselend. In de periode van 1955 tot 1964 was er van een telkens verminderende politieke en economische stabiliteit en groei sprake. De eerste jaren na de militaire staatsgreep (1964) werden gekenmerkt door een drastische verlaging van de inflatievoet, een sterke beteugeling van de lonen en een geringe groei van het bnp. Het tijdvak van 1968 tot 1974 vormt de periode van het 'Braziliaanse wonder', waarin de economische groei gemiddeld ruim 10% per jaar bedroeg. Deze groei was zowel aan de industriële sector als aan de akkerbouw en veehouderij te danken. In de eerstgenoemde sector, vooral in de basisindustrieën, deden zich sterke buitenlandse invloeden, m.n. Amerikaanse, gelden. Vanaf 1974 trad een kentering in. Na 1981 kwam de economie in een ernstige economische recessie, die gepaard ging met een inflatie van gemiddeld meer dan 100% per jaar (in 1985 228%) en een zware schuldenlast. Het bnp daalde in de periode 1981-1983 met gemiddeld 3% per jaar, trok in de drie daaropvolgende jaren weer aan, maar stagneerde opnieuw in 1987 en 1988. Per hoofd van de bevolking steeg het bnp tussen 1981 en 1988 met 1,5%. In 1986 leidde een anti-inflatieprogramma van de regering tot een verminderde geldontwaarding van 58%, maar de inflatie nam in 1987 en 1988 opnieuw toe met resp. 366% en 900%. De in de jaren zeventig met de internationale banken aangegane leningen ter financiering van industrialisatie- en infrastructuurprojecten leidden tot een zeer hoge buitenlandse schuld (in 1988 $ 114,6 miljard). De stijging in de jaren tachtig van de rente die Brazilië op deze schuld moest betalen, verstoorde het economisch groeiproces. De opbrengsten van de tussen 1980 en 1988 bijna verdubbelde export werden voor eenderde besteed aan de rentebetalingen op de buitenlandse schuld, waardoor de import beperkt moest worden. Tussen 1980 en 1987 betaalde Brazilië $ 50 miljard meer aan de buitenlandse banken dan het land aan nieuwe leningen uit het buitenland ontving. In februari 1987 kondigde de Braziliaanse regering een tijdelijk moratorium af op de schuldbetalingen. Om het tij te keren kondigde de regering het 'Plano Real' af (1 juli 1994), met een monetaire hervorming gericht op het beperken van de inflatie. Met succes: deze was met 30 à 40% de laagste in 17 jaar (in 1995). Van 1985 tot 1994 bedroeg de inflatie nog 913%! De verbetering zet zich in de laatste jaren over de gehele linie voort. Ook de werkloosheid daalde aanzienlijk.De economische vooruitgang is regionaal sterk verschillend. Het zwaartepunt ervan ligt in de zuidoostelijke staten Minas Gerais, Rio de Janeiro en São Paulo. Hier ontvangt 40% van de bevolking ruim 80% van het nationaal inkomen. Noord-, Noordoost- en Centraal-West-Brazilië blijven bij deze ontwikkeling sterk achter. Deze regionaal onevenwichtige groei heeft een grote trek naar de steden van het zuidoosten veroorzaakt.Landbouw Ca. 9% van de oppervlakte van Brazilië is als cultuurgrond in gebruik. Van de totale exportopbrengsten is 45% uit de agrarische sector afkomstig, waarin (1993) 23% van de economisch actieve bevolking werkzaam is. De belangrijkste akkerbouwgebieden liggen in de kuststaten van het zuiden en het noordoosten. Koffie, vnl. in de staten São Paulo en Paraná (ca. 50% van de nationale productie) verbouwd, is het economisch belangrijkste product van Brazilië, dat 's werelds grootste koffieproducent is (ca. eenderde van de wereldproductie). Intern nam als gevolg van de diversificatiepolitiek de eenzijdige oriëntatie op de koffie af: tot 1964 bedroeg het aandeel van koffie in de export 50%, in 1995 nog maar 5%. Andere belangrijke producten zijn soja, suiker en cacao (vnl. in de staat Bahia). Vooral de productie van sojabonen is in de jaren tachtig sterk toegenomen. In 1988 was de exportopbrengst van sojabonen voor het eerst hoger dan die van koffie. De verbouw van suikerriet nam toe na de invoering in 1976 van het programma ter stimulering van het gebruik van ethanol (dat uit suikerriet verkregen wordt) als brandstof voor auto's. De katoenverbouw (vooral in São Paulo en Paraná) is in de eerste helft van de jaren zeventig teruggelopen. Daarentegen is de verbouw van sisal (Rio Grande do Norte, Paraíba) zo sterk toegenomen, dat Brazilië de eerste producent ter wereld is geworden voor dit gewas. Door het gehele oostelijke gebied verspreid is de verbouw van tabak, bananen, suikerriet en maïs. Tarwe komt uit Rio Grande do Sul en uit Paraná. Als inheemse voedselgewassen worden rijst en maniok vrijwel overal verbouwd. Aanplantingen van tungbomen leveren tungolie. In de Sertão levert de carnaúbawaspalm carnaúbawas; de zgn. wonderboom levert ricinusolie; in Rio Grande do Sul levert ervamate een theesurrogaat; in het Amazonegebied komen wilde rubber en paranoten voor. De verbouw van citrusvruchten (vnl. in de staat São Paulo) is vanaf 1979 geïntensiveerd. Sinaasappelsap vormt na koffie en soja het belangrijkste agrarische exportproduct. Als gevolg van de expansie van de grootschalige exportlandbouw daalde de voedselproductie per hoofd van de bevolking tussen 1965 en 1985 met een kwart. Een programma gericht op landhervormingen in de agrarische sector, geïnitieerd onder president Goulart (1961-1964), stuit op politieke tegenstand. De verdeling van het grondbezit onder de agrarische bevolking is zeer ongelijk.Het grootste gedeelte van het landbouwareaal bestaat uit weiden. De veehouderij draagt voor ca. 25% bij aan de waarde van de agrarische productie. Centra zijn de staten Minas Gerais, Rio Grande do Sul, São Paulo, Mato Grosso en Goiás (in de laatste twee staten is de veehouderij extensief). Hoewel de vleesproductie in de eerste plaats voor binnenlands gebruik bestemd is, neemt de export van rundvlees toe. Naast runderen worden vnl. varkens, schapen, geiten en paarden gehouden. In het Amazonegebied zijn landerijen van meer dan 600 km2 uitgegeven voor veehouderij, wat leidt tot een nog schevere verdeling van het grondbezit en een dramatische aantasting van het natuurlijk milieu.Bosbouw en visserij Brazilië is voor 60% bebost, voor 45% met tropisch regenwoud. Economisch belangrijker dan de (hard)houtrijkdom van de Amazonevlakte is de naaldhoutexploitatie in Rio Grande do Sul en Paraná. Sinds de jaren zestig zijn wettelijke maatregelen van kracht aangaande het bosbeheer. De visserij is nog weinig ontwikkeld. In het noorden wordt vnl. gevist op makreel en schaaldieren, in het zuiden op kabeljauw, haring, tonijn. Overbevissing in de Amazone leidt hier en daar tot afname van de visstand. Brazilië heeft in 1970, in navolging van andere Latijnsamerikaanse landen, eenzijdig zijn visserijzone tot 200 mijl uitgebreid.Mijnbouw en energie De bodemschatten zijn zeer omvangrijk en gevarieerd, maar naar verhouding nog weinig geëxploiteerd. In het bijzonder in het Amazonebekken worden geregeld nieuwe vindplaatsen ontdekt. De aangetoonde hoeveelheid ijzererts behoort tot de grootste ter wereld. Brazilië is 's werelds grootste exporteur van ijzererts (108 miljoen ton in 1986). Het belangrijkste mijngebied vormt de staat Minas Gerais, waar de voorraden aan ijzererts bij Itabira en Ouro Prêto deels van een zeer hoog gehalte zijn (tot 68,5%). Vanaf 1986 zijn de ijzerertsvoorraden in Serra dos Carajos (noordelijk Amazonegebied) in productie genomen (dagbouw). Carajos herbergt naar schatting een voorraad van 18 miljard ton ijzererts, op de tweede plaats komt bauxiet, vervolgens mangaanerts. Belangrijk is voorts de winning van goud, industriediamant, edelstenen zoals aquamarijn, diamant en smaragd (vnl. bij Diamantina in Mato Grosso). De winning van goud, veelal door goudzoekers, veroorzaakt een ernstige aantasting van het landschap en verontreiniging (door wegspoeling van kwik) van het oppervlaktewater. Voor bergkristal (Goiás, Bahia) bezit Brazilië een quasi-monopolie, terwijl het een van 's werelds belangrijkste producenten van tin en mangaan is. Het land is voorts de tweede westerse producent van chroomerts, de vijfde van mica, de derde van zirkoon en de grootste van beryllium. In 1975 werd in Mato Grosso de vermoedelijk grootste voorraad titaan ter wereld ontdekt. Aardolie komt vnl. uit de staten Bahia, Alagoas en Sergipe; ook off-shore is aardolie aangeboord. Na de ontsluiting van het Campos-olieveld buiten de kust van de staat Rio de Janeiro in het begin van de jaren tachtig, verdubbelde de productie van aardolie, waarmee Brazilië kan voorzien in de helft van de binnenlandse behoefte. De import van de overige ruwe olie en derivaten drukt voor $ 4 miljard op de betalingsbalans. Steenkool wordt gevonden in Rio Grande do Sul en Santa Catarina. In de staat Amazonas bij de grens met Peru en Colombia ligt volgens geologen een van de rijkste steenkoollagen ter wereld. Verder worden geëxploiteerd: fosfaat, grafiet, magnesiet, wolfraam, lood, asbest, uraan, bariet, apatiet en zilver. De na 1936 geregistreerde delfstoffenvoorraden zijn eigendom van de staat, waarvan de exploratie alleen aan Brazilianen voorbehouden is. Buitenlandse kapitaaldeelname is echter geoorloofd. De grootste mijnbouwonderneming is het staatsbedrijf Companhia Vale do Rio Doce. Ook de aardolieproductie was een staatsmonopolie (Petrobras). Privatisering heeft ook hier het monopolie op losse schroeven gezet. Bovendien is Petrobras alleen niet in staat de nodige investeringen te doen. Overigens volstaat de oliewinning maar voor de helft van de binnenlandse vraag. Van de grote rijkdom aan waterkracht (ca. 90% van de elektrische energie wordt hieruit gewonnen) wordt pas sinds de tweede helft van de jaren zeventig op grote schaal gebruik gemaakt. In 1984 werden twee waterkrachtcentrales in werking gesteld: de Itaipú-dam in de rivier de Paraná in samenwerking met Paraguay (met een vermogen van [1990] 12,6 miljoen kW de grootste ter wereld) en de Tucuruídam in de rivier Tocantins in het Amazonegebied (met een vermogen van 4 miljoen kW ten behoeve van het Carajos-mijngebied). De bouw van de Balbina-dam in het westelijke Amazonegebied leidde in 1987 tot kritiek vanwege de moord op Indianen en de vernietiging van de ecologie. Pogingen te komen tot bioalcohol voor auto's moeten de afhankelijkheid van benzine verder verminderenIndustrie Brazilië is het voornaamste geïndustrialiseerde land van Latijns-Amerika. Het aandeel van de industrie aan het bnp bedroeg in 1994 39%. Van de totale beroepsbevolking werkt 23% in deze sector. De industriële centra liggen in het zuidoosten: ruim driekwart van de totale productie vindt plaats in de staten São Paulo (hier alleen al ruim 50%), Minas Gerais en Rio de Janeiro, waar ook ca. 70% van alle werknemers in de industrie werkzaam is. Van bijzonder belang in het ontwikkelingsbeleid is de uitbreiding van de zware industrie. Het paradepaardje van de Braziliaanse industrie is de automobielindustrie, direct gevolgd door de staalindustrie. Voorts zijn van belang de petrochemische en elektrotechnische industrie, de scheepsbouw en de textielindustrie. In de jaren tachtig werd ook een vliegtuig- en wapenindustrie tot ontwikkeling gebracht. Het aandeel van industriële goederen in de export is 60%. Bij de ontwikkeling van de Braziliaanse industrie spelen buitenlandse investeringen (de Verenigde Staten, Japan, Nederland en Duitsland) een belangrijke rol, zodat Brazilië thans een relatief modern industriepark kent.Handel De handelsbalans vertoonde in de jaren tachtig voortdurend een overschot (in 1988 een recordhoogte van $ 19 miljard). De belangrijkste importgoederen zijn machines en machineonderdelen, elektronica, aardolie, chemische producten, voedselproducten. De voornaamste exportgoederen zijn ijzer- en staalproducten, koffie, aardolieproducten, machines, auto's en auto-onderdelen, soja en vruchtensap. De belangrijkste handelspartners zijn de Verenigde Staten, Argentinië, Duitsland en Japan; Nederland is de afnemer van 7% van de Braziliaanse producten.Economische planning en ontwikkelingssamenwerking De ontwikkelingsplanning is sterk gedecentraliseerd, waardoor tegenstellingen zijn ontstaan bij de uitvoering van de plannen op federaal, regionaal en gemeentelijk niveau. Om de economische en sociale ongelijkheid tussen het achtergebleven noordoosten en de rest van het land te verminderen, zijn door de overheid omvangrijke steunmaatregelen voor de industriële sector uitgevaardigd (o.a. belastingfaciliteiten en gunstige kredietvoorwaarden voor investeerders) en werd in 1959 SUDENE, een regionale overheidsinstelling, opgericht. De door deze instelling opgestelde plannen betreffen vooral de infrastructurele ontwikkeling, de verbetering van de gezondheidszorg en het onderwijs en de bevordering van de industrie. Ze betreffen in mindere mate de landbouw. Voor de ontsluiting van het Amazonebekken werd van overheidswege SUDAM opgericht. Tot haar taken behoort o.a. de kolonisatie van het gebied langs de Transamazônica en het ontwerpen van plannen voor het rationeel benutten van het bosbestand. Brazilië sloot met het oog op het laatstgenoemde in juli 1978 een verdrag met Bolivia, Colombia, Ecuador, Guyana, Peru, Suriname en Venezuela, het zgn. Amazone-pact. De nadruk ligt hierbij op gezamenlijke projecten op het gebied van waterkracht- en infrastructurele werken en het behoud van de in het gebied aanwezige grondstoffen.De overheid heeft in de jaren zeventig een cruciale rol gespeeld bij het industrialiseringsproces. De tien grootste ondernemingen in Brazilië zijn staatsbedrijven, maar binnenkort worden ook de sleutelsectoren geprivatiseerd. De staat nam ook het voortouw bij grootschalige ontwikkelingsprojecten, waarvoor leningen werden afgesloten bij buitenlandse banken en internationale financiële instellingen als de Wereldbank. De gedwongen beperking van de overheidsuitgaven in de jaren tachtig leidde tot een terugval van de investeringen. Van 1969 tot 1988 ontving het land $ 2,3 miljard aan ontwikkelingshulp.Bankwezen De Banco Central do Brasil reguleert het bank- en beurswezen. De grootste banken zijn meestal staatsbanken of worden via een meerderheidsaandeel door de staat gecontroleerd. De belangrijkste is de Banco do Brasil. De Banco Nacional de Desenvolvimento Econômico e Socíal (BNDES), een staatsbank, is als ontwikkelingsbank van belang. Daarnaast zijn er tal van particuliere banken.Verkeer Het luchtverkeer is van grote betekenis. Het binnenlandse luchtnet behoort tot het dichtste ter wereld met ruim 1500 luchthaven(tje)s. Voor het intercontinentale verkeer zijn vooral de luchthavens van Rio de Janeiro (Galeão, met accommodatie voor supersonische vliegtuigen), São Paulo (Viracopos, bij Campinas), Recife en Porto Alegre van belang.De spoorwegen hebben slechts een totale lengte van ruim 30!000 km, waarvan de exploitatie in 1996 is geprivatiseerd. De meeste Brazilianen geven de voorkeur aan reizen met het busvervoer, dat in de dichter bevolkte gebieden van het land uitstekend is. Het wegennet omvat ca. 1,5 miljoen km, waarvan slechts 71!000 km geasfalteerd is. Ter ontsluiting van het binnenland wordt o.m. de meer dan 5000 km lange Transamazônica die van de Atlantische Oceaan tot de Peruaanse grens loopt, aangelegd. De binnenvaart heeft aan bevaarbare rivieren ca. 50!000 km ter beschikking. De Amazone is voor zeeschepen tot 5000 brt bevaarbaar tot Manaus. De zeescheepvaart concentreert zich op de grote havens Rio de Janeiro, Santos, Rio Grande en Paranagua; kleinere havens zijn die van Belém, Recife, Salvador, Florianópolis en Porto Alegre.terugGeschiedenis Van 1500 tot de 20ste eeuw Brazilië is op 22 april 1500 ontdekt door de Portugese zeevaarder Pedro Alvares Cabral, die met zijn vloot op reis was naar Oost-Indië. Kort tevoren waren Vespucci (juli 1499) en Pinzón (jan. 1500) op de Braziliaanse kust geland, maar krachtens het Verdrag van Tordesillas (1494) kwam het gebied aan Portugal toe. In 1530 vestigden zich de eerste Portugese kolonisten. Het land heette eerst Terra da Santa Cruz (Land van het Heilige Kruis), maar na 1540 werd het genoemd naar het brazielhout (= pernambuco [plantkunde]). Door de import van slaven uit Afrika en de export van suiker en hout bloeide de handel op. Nadat Portugal in 1580 in Spaanse handen was gekomen, beschouwde Nederland Brazilië als vijandig gebied. Herhaaldelijk werden Braziliaanse kustplaatsen door Nederlanders en Engelsen geplunderd en van 1630 tot 1654 bezat de West-Indische Compagnie nederzettingen aan de noordoostkust, o.a. Olinda en Recife (Pernambuco). Johan Maurits van Nassau, die deze nederzettingen als een vorst regeerde (1637-1644), gaf de handel vrij. In 1654 werden de vestigingen aan Portugal overgegeven en in 1661 werden de Nederlandse rechten voor ƒ 8 miljoen aan Portugal verkocht.Portugal ging meer aandacht besteden aan de kolonisatie, vooral nadat tegen eind 17de eeuw goud was ontdekt in Minas Gerais. In de 18de eeuw was de economie vrij goed, o.m. door de ontdekking van een rijke diamantader (1728). Toen Napoleon in 1807 Portugal aanviel, week de Portugese koninklijke familie met een groot aantal volgelingen uit naar Brazilië en vestigde zich in Rio de Janeiro. Koning Johan VI keerde in 1821 naar Portugal terug. Het vuur van de Franse Revolutie en van de Amerikaanse Vrijheidsoorlog was ook naar Brazilië overgewaaid, en toen de Portugese regering het land wilde terugbrengen tot de voormalige status van kolonie, stelde Pedro, zoon van Johan VI, zich aan het hoofd van de opstandige beweging (7 sept. 1822) en verdreef met steun van Engelse troepen de Portugese legers. Brazilië werd onafhankelijk van Portugal en een keizerrijk onder Pedro I.Deze trad nogal autoritair en willekeurig op, het parlement had weinig te vertellen en vooral het feit dat hij een deel van de Portugese staatsschuld had overgenomen, versterkte de liberale oppositie in het parlement tegen de keizer. In 1831 deed hij afstand van de troon ten gunste van zijn zoon, die toen vijf jaar oud was. In 1840 aanvaardde deze als Pedro II de regering. Onder zijn bewind kwam het land tot economische bloei. Het duurde lang voordat de staatsfinanciën gesaneerd waren en er had een oorlog plaats met Paraguay (1865-1870). De afschaffing van de slavernij zonder schadeloosstelling aan de slavenhouders (1888), alsmede conflicten met de kerk en het leger brachten de keizerlijke regering in diskrediet. In 1889 brak onder maarschalk Da Fonseca een opstand uit, die Pedro II dwong het land te verlaten.1900-1955 Brazilië werd hierna een republiek onder Da Fonseca, geheel naar het voorbeeld van de Verenigde Staten. Het land werd ingedeeld in twintig staten met Rio de Janeiro in een federaal district als hoofdstad. De staten kregen een grote mate van autonomie. De eerste decennia van de republiek waren onrustig. De ene president volgde de andere op en economische bloei wisselde af met crises, veroorzaakt door het ineenstorten van de prijzen op de wereldkoffiemarkt en het verdringen van bosrubber door plantagerubber. Tijdens de Eerste Wereldoorlog leefde de economie weer op. In 1917 verklaarde Brazilië de oorlog aan Duitsland, maar het nam niet actief aan deze oorlog deel. In de naoorlogse jaren bleef het land politiek en economisch instabiel.De verkiezingen van 1930 luidden een nieuw hoofdstuk in. Een van de kandidaten voor het presidentschap, Getúlio Dornelles Vargas greep 3 nov. de macht. Vargas regeerde met ijzeren hand. Hij genoot grote populariteit, maar hij omringde zich met een aantal politieke avonturiers, die niet wars waren van corruptie op grote schaal. Na een opstand in São Paulo (1932), die bloedig werd onderdrukt, versterkte Vargas zijn positie door de legertjes van de staten samen te voegen en onder federaal commando te brengen en zich te verzekeren van de steun van dit nationale leger. In 1937, toen hij volgens de grondwet niet voor een derde ambtstermijn herkozen zou kunnen worden, voerde Vargas met het leger een staatsgreep uit en verschafte zich dictatoriale macht. De buitenlandse politiek van Vargas werd gekenmerkt door opportunisme. Aanvankelijk steunde hij in de Tweede Wereldoorlog Duitsland en Italië, maar nauwelijks kregen de geallieerden militair overwicht, of hij verklaarde de As-mogendheden de oorlog en stuurde een Braziliaans expeditieleger naar Italië. De drang naar politieke en sociale hervormingen, die na de Tweede Wereldoorlog ontstond, heeft het bewind van Vargas niet kunnen overleven. Op instigatie van de Verenigde Staten verzocht het leger bij monde van generaal Enrico Gaspar Dutra hem af te treden. Vargas stemde hierin toe, waarna de grondwet weer werd gebaseerd op het presidentiële systeem. Dutra, de leider van de Partido Social Democrático (PSD), werd in 1945 tot president gekozen.Dutra voerde een nogal conservatieve politiek en bracht vrijwel geen sociale hervormingen tot stand. Dit bracht hem in moeilijkheden met de communistische partij, die vervolgens in 1947 werd verboden. Bij de verkiezingen van eind 1950 werd Vargas, die zich kandidaat had gesteld voor de arbeiderspartij Partido Trabalhista Brasileiro (PTB), gekozen tot president. Hij had echter niet meer de greep op het land die hij vroeger had gehad. Gevoed door de slechter wordende economische toestand, werd de kritiek op zijn bewind steeds sterker. De strijdkrachten eisten in 1954 het aftreden van Vargas. Eerst weigerde hij, maar op 23 aug. 1954 gaf hij toe. Een dag later pleegde hij zelfmoord.1955-1964 Bij de in 1955 gehouden verkiezingen werd Juscelino Kubitschek, kandidaat van de PSD, tot president gekozen. De door hem aangekondigde politiek leidde tot ongeregeldheden, die met kracht werden onderdrukt. Tot Kubitschek zijn ambt aanvaardde in begin 1956, verkeerde het land in staat van beleg. De regeringsperiode van Kubitschek werd gekenmerkt door een energieke uitvoering van industrialisatie, wegenbouw, aanleg van stuwdammen, enz., maar de corruptie nam toe en de inflatie liep op tot 45% per jaar; hierdoor was er een aaneenschakeling van onlusten. Zijn inflatoire politiek bracht het land aan de rand van de financiële afgrond. Hij voerde een uitgesproken pro-Amerikaans beleid; de communisten bleven buiten de wet gesteld. In verband met de verkiezingen van 1960 werd de regering in mei 1959 gewijzigd. De minister van Oorlog, maarschalk Henrique Teixeira Lott, de sterke man achter Kubitschek, was door de sociaal-democraten en de arbeiderspartij als kandidaat aangewezen. Hij werd opgevolgd door maarschalk Odylio Denis. De oppositie, de nationaal-democratische en de christelijk-democratische partijen, stelden de gouverneur van São Paulo, Jânio da Silva Quadros, kandidaat. Bij de op 3 okt. 1960 gehouden verkiezingen werd deze tot president gekozen. De nationalist Quadros had zijn verkiezing vnl. te danken aan zijn beloften de bezem door de politieke stal te halen en een halt toe te roepen aan de inflatie. De verwachtingen omtrent hem waren hoog gespannen, maar zijn redevoering waarin hij o.m. verklaarde normale betrekkingen met de communistische landen te willen, oogstte zulk een storm van kritiek, vooral van de kant van de strijdkrachten, dat hij op 25 aug. 1961 geheel onverwacht aftrad. Bovendien had hij de heersende klassen tegen zich in het harnas gejaagd, met zijn progressieve aanpak van de binnenlandse moeilijkheden, de sociale tegenstellingen en de agrarische problemen. Zijn grondwettelijke opvolger was de vice-president João Goulart, leider van de arbeiderspartij PTB, maar de strijdkrachten en het bedrijfsleven, die hem van linkse sympathieën verdachten, verzetten zich tegen hem. Na een grondwetswijziging, waarbij de uitvoerende macht in handen kwam van een premier, die verantwoording schuldig was aan het parlement - als zodanig werd gekozen de sociaal-democraat Tancredo Neves - kon Goulart op 9 sept. het presidentschap op zich nemen.Het vrij slappe optreden van Goulart, in macht beknot, leidde tot een aaneenschakeling van onlusten. Hongertochten, plunderingen en brandstichtingen op grote schaal hielden het leger vrijwel constant in staat van alarm. Aan de samenstelling van een nieuw kabinet op 7 okt. 1962 gingen een eindeloos geharrewar en politieke touwtrekkerij vooraf; ten slotte werd Hermes Lima tot premier benoemd. Bij een in jan. 1963 gehouden referendum bleek dat een grote meerderheid van de bevolking het presidentiële systeem hersteld wilde zien; het parlementaire systeem had duidelijk gefaald. De ontevredenheid over het beleid van Goulart, in combinatie met de steeds slechter wordende economische toestand, leidde op 31 maart 1964 tot een militaire opstand, waarbij Goulart werd afgezet. Zijn linkse politiek was hem noodlottig geworden. De druppel die de emmer van zijn politieke tegenstanders deed overlopen, waren zijn decreet tot een demagogische en weinig constructieve hervorming van het grondbezit en zijn voornemen de communistische partij te erkennen. Dit leidde tot de vorming van een 'front tegen misbruik van de macht', gesteund door de strijdkrachten.1964-1974 Op 11 april 1964 werd generaal Humberto de Alencar Castelo Branco als 'overgangspresident' gekozen door een gezuiverd parlement. Zijn ambtstermijn werd verlengd tot 15 maart 1967 en de verkiezingen voor een nieuwe president werden uitgesteld. In okt. 1964 waren de politieke zuiveringen, waarmee direct na de omwenteling was begonnen, voltooid. Naar schatting 4000 mensen, onder wie 112 parlementariërs, werden uit hun ambt ontzet. Ministers en hoge ambtenaren van het bewind van Goulart konden voor een bepaalde tijd niet in hoge ambten worden gekozen, kleine partijen werden uitgeschakeld en er werden maatregelen inzake de niet-verkiesbaarheid van bepaalde personen uitgevaardigd. Dit was vooral gericht tegen Kubitschek, die na een buitenlands verblijf in het land was teruggekeerd en zich weer in het politieke leven mengde. Castelo Branco eigende zich geleidelijk aan dictatoriale macht toe en beknotte de rechten van het parlement steeds meer. Op 11 dec. 1965 werd een nieuwe oppositiepartij opgericht, de MDB, waarvan de meeste aanhangers behoorden tot de ontbonden arbeiderspartij. In 1966 werd het tweepartijenstelsel ingevoerd: uitsluitend de MDB en de ARENA (regeringspartij) waren toegestaan. De uitslag van de verkiezingen van 12 van de 22 gouverneurs, die op 3 sept. 1966 werden gehouden, stond bij voorbaat vast, omdat Castelo Branco ervoor had gezorgd dat alleen kandidaten van de ARENA konden worden gekozen. Uit protest nam de MDB niet deel aan de verkiezingen. Een maand later (3 okt.) werden de presidentsverkiezingen gehouden. De minister van Oorlog, Arturo da Costa e Silva, die zich tot groot ongenoegen van de president kandidaat had gesteld voor de ARENA, werd door beide huizen van het Congres tot president gekozen. Aan deze verkiezingen deed de MDB niet mee. Da Costa e Silva zei dat hij de revolutie van 1964 zou voortzetten en dat hij geen amnestie zou verlenen aan politici die uit hun politieke rechten waren ontzet. Ook bij de in november gehouden parlementsverkiezingen behaalde de ARENA een duidelijke overwinning.Op 15 maart 1967 aanvaardde da Costa e Silva zijn ambt en trad een nieuwe grondwet in werking. Deze voorzag o.m. in een indirect gekozen president en vice-president en in een verdere beknotting van de bevoegdheden van het Congres, doordat de president via nooddecreten en zgn. 'institutionele actes' wettelijke besluiten kon nemen. In dec. 1968 werd het Congres voor onbepaalde tijd ontbonden en nam de regering de bevoegdheid bij decreet te regeren. Da Costa e Silva werd op 31 aug. 1969 getroffen door een hersenbloeding; zijn functies werden overgenomen door een militaire junta, die daarbij de constitutie schond door vice-president Aleixo te passeren.Op 7 okt. wees de junta de 63-jarige generaal Emílio Garrastazú Médici aan als presidentskandidaat; op 25 okt. werd hij door het ten gevolge van talrijke zuiveringen zeer gehavende Congres, dat voor deze gelegenheid weer bijeen was geroepen, officieel tot president gekozen. Op 30 okt. werd Médici als president beëdigd en trad een nieuwe grondwet in werking, waarbij de bevoegdheden van de wetgevende macht aanzienlijk werden beperkt en die van de uitvoerende macht sterk werden uitgebreid. De stelselmatige bestrijding van de linkse oppositie uitte zich in talrijke arrestaties. Alleen de kerk kon het zich veroorloven nu en dan een woord van protest te laten horen, hoewel ook tegen haar bepaalde maatregelen niet uitbleven (o.m. tegen de aartsbisschop van Recife, Dom Helder Câmara). Het bewind werd beschuldigd van marteling van gevangenen, het in stand houden van een onrechtvaardige sociale structuur en het uitroeien van Indianen (dit laatste bij het economisch openleggen van het Amazonegebied). De ontevredenheid in het land nam sterk toe, met name over het feit dat de baten van het 'economische wonder', dwz. de sterke economische expansie in de jaren 1967 tot 1973 (mogelijk gemaakt door het toestaan van uitgebreide faciliteiten aan buitenlands kapitaal), niet ten goede kwamen aan de massa van de bevolking. Guerrillero's namen - soms met succes - hun toevlucht tot ontvoering van diplomaten om hun eisen kracht bij te zetten.1974-1986 In jan. 1974 werd Ernesto Geisel tot president gekozen; in maart werd hij als zodanig geïnstalleerd. De door hem beloofde politieke liberalisering bleef uit. Wel werd onder zijn bewind de perscensuur op dagbladen en tijdschriften opgeheven, maar de censuur op de massamedia radio en televisie bleef bestaan. Bij parlementsverkiezingen in 1974 en 1978 behaalde de MDB grote overwinningen. Geisel reageerde met het doorvoeren van een aantal constitutionele veranderingen, o.a. de benoeming door de president van eenderde van de senaat en de ondervertegenwoordiging in het Congres van de stedelijke gebieden, waar de MDB de meeste aanhang had. In november 1978 werd generaal João Baptista de Oliveira Figueiredo door een kiescollege gekozen als president. Voor zijn aftreden maakte Geisel de terugkeer van politieke ballingen mogelijk en schafte hij de meest repressieve institutionele acte (nr. 5) af.Onder druk van de groeiende oppositie, die o.a. tot uiting kwam in demonstraties en stakingen in de grote steden, zette Figueiredo na zijn aantreden op 15 maart 1979 een beleid door van 'abertura', geleidelijke politieke liberalisering. Eind 1979 werd een amnestie afgekondigd voor alle politieke gevangenen en degenen die hun politieke rechten verloren hadden. Ook werd het tweepartijensysteem opgeheven. De MDB werd onder de nieuwe naam PMDB een brede oppositiepartij, waarbij zich ook de nog verboden communistische partij aansloot. De regeringspartij ARENA werd omgedoopt in PDS en steunde vooral op de traditionele politici op het platteland. Bij de algemene verkiezingen van 15 maart 1982 behaalden de oppositiepartijen een meerderheid in het Huis van Afgevaardigden en tien gouverneursposten (in de belangrijkste deelstaten). De PDS kreeg twaalf gouverneurs in de dunner bevolkte deelstaten in het noorden en noordoosten, en behield de meerderheid in het kiescollege dat de opvolger van Figueiredo zou aanwijzen. Het ontbrak de oppositie aan de tweederde meerderheid in het Huis van Afgevaardigden die noodzakelijk was om directe presidentsverkiezingen mogelijk te maken. De PDS stelde de bankier Paulo Salim Maluf kandidaat voor het presidentschap. Een deel van de PDS kon zich echter niet met zijn kandidatuur verenigen en richtte een eigen partij op, de Partij van het Liberale Front (PFL), die de kandidaat van de PMDB, Tancredo de Almeida Neves, ondersteunde. Hiermee verkreeg Neves een meerderheid in het kiescollege, dat hem op 15 jan. 1985 koos als president en José Sarney van de PFL aanwees als vice-president. Neves zou op 15 maart ingehuldigd worden, maar moest de avond tevoren opgenomen worden in het ziekenhuis. Na zijn overlijden (21 april) werd Sarney op 22 april 1985 als president beëdigd, waarmee een einde kwam aan 21 jaar militair bewind.1986- heden Aanvankelijk kon Sarney rekenen op ruime steun onder de bevolking voor zijn economisch beleid, dat in februari 1986 gestalte kreeg in het Cruzado-plan, waarbij een nieuwe munteenheid (cruzado) werd geïntroduceerd en een bevriezing van lonen én prijzen werd afgekondigd. De economische crisis, veroorzaakt door een enorme schuldenlast, werd echter niet minder groot. De algemene verkiezingen van 15 nov. 1986 werden een grote overwinning voor de PMDB, die een meerderheid kreeg in beide huizen van het Congres. Vanaf febr. 1987 werd het Congres omgedoopt in een Grondwetgevende Vergadering, die een nieuwe democratische grondwet moest opstellen onder voorzitterschap van PMDB-leider Ulysses Guimaraes.Op 5 okt. 1988 werd de nieuwe grondwet goedgekeurd, waarbij het presidentiële systeem met enige beperkingen gehandhaafd bleef. De teleurstelling over het beleid van Sarney leidde tot een nederlaag voor de PMDB en de PFL bij de gemeenteraadsverkiezingen van 15 nov. 1988. Grote winnaars waren de Arbeiderspartij PT van vakbondsleider Luis Inacio da Silva (bijgenaamd Lula) en de Democratische Arbeiderspartij PDT onder leiding van Leonel Brizola, een zwager van ex-president Goulart. De presidentsverkiezingen van 15 nov. 1989, waarbij de bevolking voor het eerst sinds 1960 direct een president kon kiezen, werden uiteindelijk gewonnen door de rechtse populist Fernando Collar de Melo. In maart 1990 aanvaardde hij het ambt van president. Hij had echter weinig steun in het parlement en zocht per onderwerp steun bij het parlement. Wegens corruptie van Collar en zijn naaste omgeving, trad Collar in dec. 1992 af, enkele uren voordat de Senaat aan de afzettingsprocedure zou beginnen. Itamar Franco volgde hem op als president.In april 1993 sprak een meerderheid van de kiezers zich bij referendum uit voor het behoud van de republikeinse regeringsvorm en voor een presidentieel systeem boven een parlementaire variant. De politieke onmacht van de regering kwam o.m. tot uiting in het feit dat het land in ruim anderhalf jaar vijf ministers van Economie en Financiën had gekend. In okt. kwam een groot corruptieschandaal aan het licht waarbij tientallen politici waren betrokken. De politieke enquêtecommissie naar corruptie onder politici droeg op grond van haar bevindingen in jan. 1994 achttien afgevaardigden voor voor ontslag. Uit een ander onderzoek bleken nauwe contacten tussen onderwereld en politiek. Het federale budget gaat voor 40% op aan corruptiepraktijken.Winnaar van de presidentsverkiezingen in okt. 1994 was Fernando Henrique Cardozo. Bij de gelijktijdig gehouden parlementsverkiezingen bleef de PMBD van oud-president Sarney de grootste. Ter vervanging van de cruzeiro real werd een nieuwe muntsoort ingevoerd, de real, die gekoppeld werd aan de dollar. Als gevolg hiervan daalde de inflatie scherp. In aug. 1994 kwam tussen Brazilië, Argentinië, Uruguay en Paraguay de douane-unie Mercosur tot stand, waardoor een groot deel van de invoertarieven verdween en een gemeenschappelijke buitenmuur werd opgetrokken.President Cardoso kondigde in febr. 1995 belangrijke hervormingen aan, maar hij moest zijn plannen op sociaal terrein intrekken na fel verzet van vakbonden en politiek en zijn belastinghervormingen werden op de lange baan geschoven. Ook in 1996 liepen de hervormingen grote vertraging op of zij werden door toedoen van de oppositie sterk beknot. Eind maart 1995 kondigde de president een versnelling van de landhervormingen aan, maar ook hier was de praktijk anders. Het privatiseringsplan verliep eveneens traag, omdat politieke partijen, vakbonden en andere organisaties een uitverkoop van de nationale bodemschatten vreesden.Economisch ging het Brazilië na 1992 niet slecht. In 1995 en 1996 bleef de inflatie laag en de periode van hyperinflatie lijkt voorbij. Zorgwekkend was dat de werkloosheid in de steden, ondanks de economische groei, verder toenam.terugRegenwoud en straatkinderen De vernietiging van tropisch regenwoud in het Amazonegebied leidde tot heftige protesten door buitenlandse en binnenlandse milieuorganisaties. Op 22 dec. 1988 werd de leider van de vakbond van rubbertappers, Francisco Mendes, die internationale bekendheid had gekregen als milieuactivist, door grootgrondbezitters vermoord. Hierna moest president Sarney concessies doen, zoals bijv. in jan. 1990 de (tijdelijke) sluiting van de grootste tinmijn ter wereld in verband met vervuiling van de Amazonerivier. In nov. 1989 startte een internationale actie voor hulp aan de Yanomamö-Indianen. Desondanks werden regelmatig Indianen vermoord door o.a. goud- en tinzoekers. Met name in Rio de Janeiro, waar ca. 6000 straatkinderen leven, opereren doodseskaders die systematisch straatkinderen vermoorden. De doodseskaders blijken nauwe banden met de politie te onderhouden en worden zelden gestraft.
Bron "brazilie algemeen" : Algemeen
Hoofd index pagina van "brazilie algemeen"
|
|
|
|
